"The unknown has its appeal precisely because it is mysterious."

Hitchcock on Hitchcock volume 1,
University of California Press, 1997, p 140
1997, p 140


"To make for the essential is to throw up the game,
to admit one is defeated."

E. M. Cioran, The Trouble With Being Born,
The Arcade Cioran, 2012, p 182
Verzamelde Gedichten, Manteau, p 215


"All visible objects, man, are but as pasteboard masks. But in each event - in the
living act, the undoubted deed - there, some unknown but still reasoning thing puts
forth the mouldings of its features from behind the unreasoning mask."

"but lulled into such an opium-like listlessness of vacant, unconscious reverie is this
absent-minded youth by the blending cadence of waves with thoughts, that at last
he loses his identity; takes the mystic ocean at his feet for the visible image of that
deep, blue, bottomless soul, pervading mankind and nature; and every strange,
half-seen, gliding, beautiful thing that eludes him; every dimly-discovered, uprising
fin of some undiscernible form, seems to him the embodiment of those elusive
thoughts that only people the soul by continually flitting through it. In this enchanted
mood, thy spirit ebbs away to whence it came; becomes diffused through time and

Herman Melville,
Moby-Dick or, The Whale,
Penguin Classics,
p 172-173, p 178


"Anything connected with fear takes us back to
childhood. All of children's literature is linked
to sensations and particularly to fear."

François Truffaut in: Hitchcock/Truffaut,
The definitive study of Alfred Hitchcock by François Truffaut,
Simon&Schuster Paperbacks, p 131



"Dit huis bestaat uit geheel lege kamers
die overdag nauwelijks worden gevuld
maar eerder vollopen met doelloosheid;
en hier rekt men de middag naar de avond
toe en de nacht naar de nacht wat pijnlijk
maar doeltreffend is."

Jotie T'Hooft, citaat uit
"Nagelaten gedichten",
Verzamelde Gedichten, Manteau, p 215


"Any success, in any realm, involves an inner impoverishment.
It makes us forget what we are, it deprives us of the torment of
our limits."

E. M. Cioran, The Trouble with Being Born,
Arcade Publishing, New York, 2012, p 175-176


"There are few of us who have not sometimes wakened before dawn, either after
one of those nights of horror and misshapen joy, when through the chambers of
the brain sweep phantoms more terrible than reality itself, and instinct with that
vivid life that lurks in all grotesques, and that lends to Gothic arts its enduring
vitality, this art, being, one might fancy, especially the art of those whose minds
have been troubled with the malady of reverie. Gradually white fingers creep
through the curtains, and they appear to tremble. In black fantastic shapes, dumb
shadows crawl into the corners of the room, and crouch there. Outside, there is the
stirring of birds among the leaves, or the sound of men going forth to their work, or
the sigh and sob of the wind coming down from the hills, and wandering round the
silent house, as though it feared to wake the sleepers, and yet must needs call
forth sleep from their purple cave. Veil after veil of thin dusky gauze is lifted, and by
degrees the forms and colors of things are restored to them, and we watch the
dawn remaking the world in its antique pattern. The wan mirrors get back their
mimic life. The flameless tapers stand where we had left them, and besides them
lies the half-cut book that we had been studying, or the wired flower that we had
worn at the ball, or the letter that we had been afraid to read, or that we had read
too often. Nothing seems to us changed.Out of the unreal shadows of the night
comes back the real life that we had known. We have to resume it where we had
left off, and there steals over us a terrible sense of the necessity for the
continuance of energy in the same wearisome round of stereotyped habits, or a
wild longing, it may be, that our eyelids might open some morning upon a world
that had been refashioned anew in the darkness for our pleasure, a world in which
things would have fresh shapes and colors, and be changed, or have other
secrets, a world in which the past would have little or no place, or survive, at any
rate, in no conscious form of obligation or regret, the remembrance even of joy
having its bitterness, and the memories of pleasure their pain."

Oscar Wilde,The picture of Dorian Gray,
p 146-147, Penguin Modern Classics



"De dagen - is er van dagen sprake
In een luchtbel buiten de tijd?"

Jotie T'Hooft, citaat uit 'Junkieverdriet',
verzamelde gedichten, p103, Manteau



"No true art without a strong dose of banality.
The constant employment of the unaccustomed readily
wearies us, nothing being more unendurable than
the uniformity of the exceptional."

E. M. Cioran,
The Trouble with Being Born, p 37,
Arcade Publishing, New York, 2012



"This is how we recognize the man who has tendencies toward an inner
quest: he will set failure above any success, he will even seek it out,
unconsciously of course. This is because failure, always essential,
reveals us to ourselves, permits us to see ourselves as God sees us,
whereas success distances us from what is most inward in ourselves and
indeed in everything."

E. M. Cioran,
The Trouble with Being Born, p 17,
Arcade Publishing, New York, 2012


nog een still uit Pipi Langkous


still uit Pipi Langkous



"And other withered stumps of time
Were told upon the walls; staring forms
Leaned out, leaning, hushing the room enclosed."

citaat uit 'The Waste Land', T.S. ELiot,
Selected Poems, Faber & Faber, p 44


the (for me) classic Album from SPK!


Best album from GTT!


"Ik overschilder niet meer graag, ik vind het ergens oneerlijk.
Het neigt te veel naar het verlangen van de mensen, naar wat
aanvaardbaar mooi en esthetisch is."

Bart Baele, citaat uit:
De schande, de eenzaamheid en het schilderij,
Druksel, Gent, 2010


fantastische track uit Mass III


"In artistieke zin hebben we regelmatig een retraite nodig. In artistieke zin
duiken we de studio of het atelier in. Maar dat zijn oefeningen.
Bijzondere situaties. Als we chronisch in zo'n situatie blijven zitten,
verworden we, net als de homo economicus, tot een wezen dat met de
vreemdste ideeën rondloopt. Over zichzelf, de mensen, de wereld en de
toekomst. Met alle brokken van dien. Laten we in plaats daarvan leven,
met ons volle engagement en erbarmen bij de wereld van alledag. Daar
is de plaats waar de condition humaine rechtstreeks te zien is. Waar we
lijden. Waar we falen. En waar we een glimp van inspiratie kunnen
opvangen om het iets beter te doen. "

Tom Hannes, in het artikel:
vier zelfhulptips voor de overvolle kunstenaar,
in Rekto Verso nr 69, december - januari 2016


"blijf ons bewijzen dat de werkelijkheid bovenal bizar is en dat elke mogelijke
politieke of religieuze verklaring sowieso tekortschiet. Meer vreemd alstublieft."

Joost Vandecasteele, citaat uit
een opiniestuk in DeMorgen van maandag 11/01


"Als het negatieve en het moeilijke
nu eens gekoppeld zijn aan het waarachtig
interessante, het meeslepende, het ongewone? Dat is
de echte misstap die de reputatiecultuur begaat: de
uitbanning van de hartstocht, de uitbanning van het individu."

Bret Easton Ellis, citaat uit het essay:
Laten we stoppen met liken, en onszelf weer graag gaan zien,
DeMorgen, zaterdag 02/01/2016


"dit is geen labyrint ik ken
de weg die deze gangen gaan
ik ken de treden van de trap
hun doel de duisternis"

Gertrude Starink, de weg naar Egypte,
p20, het balanseer, 2012



"Het huis is de afgelopen vijfentwintig eeuwen de belangrijkste ruimtegedachte van de
mensheid geweest, omdat het de stevigste brug kon slaan tussen de oorspronkelijke
zijnswijze van de mensen (wandloze zelfherberging) en het moderne verblijf in ontzielde

Peter Sloterdijk, sferen,
p555, Boom 2009


"The fact is I practice absurdity quite religiously!"

Alfred Hitchcock in
Hitchcock/Truffaut, The definitive study of Alfred Hichcock
by François Truffaut, p257,
Simon&schuster paperbacks, 1984


"But as an artist you're obligated to create good work and sometimes that
doesn't have anything to do with morality, or even contradicts what's moral."

Mika Rottenberg,
citaat uit een online artikel,


"De sleur van het leven vind ik geweldig. Blijkbaar hebben veel mensen het
daar moeilijk mee, en dat snap ik dan weer niet. Als een cliënt zegt: 'Ik heb
het gevoel dat mijn leven in een sleur terechtgekomen is', zeg ik: 'Fantastisch.
Het kan niet beter, dan hoef je tenminste niet meer zo na te denken."

psycholoog Jeffrey Wijnberg,
citaat uit een interview in DeMorgen.


"A man is not an archivist of his own life, obliged to preserve
documents impartially for a future historian to interpret: he wants a
commodious house filled with objects that support his sense of self."

Yi-Fu Tuan,
Space and Place,
University of Minnesota Press,


"There are many worlds, and they all run parallel to one another,
worlds and anti-worlds, worlds and shadow-worlds, and each world is dreamed or imagined
or written by someone in another world. Each world is the creation of the mind."

Paul Auster,
Man in the Dark,
faber and faber,


At the first turning of the second stair
I turned and saw below
The same shape twisted on the banister
Under the vapour in the fetid air
Struggling with the devil of the stairs who wears
The deceitful face of hope and of despair.

At the second turning of the second stair
I left them twisting, turning below;
There were no more faces and the stair was dark,
Damp, jagged, like an old man's mouth drivelling, beyond repair,
Or the toothed gullet of an aged shark."

excerpt from ash-wednesday,
Selected poems,




"Ever tried. Ever failed.
No matter. Try again.
Fail again. Fail better"

Samuel Beckett, citaat uit Worstward Ho, 1983,
via https://en.wikiquote.org/wiki/Samuel_Beckett#Worstward_Ho_.281983.29


"Ik ben liever gelukkig met iets
dat niet echt is, dan ongelukkig met iets
dat echt is."

getuigenis uit het programma 'Radio Gaga', canvas



"Ofschoon we voor een binnenleven geschapen
zijn, moeten we de leegte en het buiten omarmen,
bij gebrek aan geschikte completering.

Peter Sloterdijk, Sferen Bellen Globes,
p396, Boom, Amsterdam, 2009



"Vandaag de dag kunnen we alleen nog denken in de leegte die
door de verdwijning van de mens is achtergelaten. Want die
leegte schept geen gemis; ze vormt geen leemte die gevuld
moet worden. Ze is niets meer of minder dan de ontplooiing van
een ruimte waarin het eindelijk weer mogelijk is om te denken."

Michel Foucault, De woorden en de dingen,
p404, Boom, Amsterdam, 2006


"Alle spiegeleffecten tussen de mensen en de momenten van de tijd,
alle brekings- en invalshoeken tussen de verbeelding en het voldongen feit,
zijn zo duister, zo vloeiend, zo onmogelijk met woorden af te bakenen
en te omschrijven, dat alleen al het noemen ervan grotesk dreigt te lijken."

Marguerite Yourcenar, Wat? De Eeuwigheid,
p161, Ambo bv, Baarn, 1990


The Love Song of J. Alfred Prufrock from Michael Ogawa on Vimeo.


"Mensen willen zijn als andere mensen maar anders, onvergelijkbaar,
eenmalig, uniek, om nooit te vergeten, uitblinken willen ze graag
in schoonheid, in macht of in wijsheid. Maar de goden dulden het niet, en al
wie te hoog vliegt vangen ze in een kleverig web van futiele beletsels,
door hun onbetekenendheid zo vernietigend voor de sterveling die zich op
eigen kracht probeert te verheffen."

Imme Dros, Griekse Mythen,p 186,
Athenaeum-Polak&Van Gennep, 2004




"If everything is good it doesn't count. For some reason God above in the
beginning decided differently, didn't he: there should be both Good and
Evil! But you don't find dialectical approaches in art anymore."

Martin Kippenberger in "Martin Kippenberger,
the artist and his families, p 529-530,
J&L Books, 2011


"Net dat is zo geweldig aan verhalen: ze bevrijden ons van de
starre realiteit en leiden ons naar alternatieven. Het is niet aan
een schrijver om uit te leggen hoe iemand moet leven of hoe
een samenleving eruit moet zien. Maar ik beschouw het wel als
mijn taak om verwarring te stichten, de wereld op zijn kop te
zetten en nieuwe dimensies aan de realiteit toe te voegen."

Ben Okri in een interview
in Demorgen, woensdag 04/03/2015



"mad passion - specific to man, stamping
his image on reality - is the obscure foundation of
the will's rational mediations."

Jacques Lacan,Ecrits,
p95, W.W.Norton & Company,
New York - London, 2006


"My Alphabet"

Wanting (to)



"In the twentieth century the development of European culture reached a
point where the vision of reality and creativity became radically
introverted. As a result culture became personal and found its
embodiment in the domain of intimate familiarity exemplified in the
paradigm of a house."

excerpt from an essay: "The Surrealist House as a Labyrinth
and Metaphor of Creativity" by Balibor Vesely,
from the exhibition catalogue of
"The Surrealist House", Barbican Art Gallery,
published by Yale University Press, 2010



"automatic scraps of everyday discourse"

Jacques Lacan, écrit a selection,
p131, W.W. Norotn & Company,, 2002



"the wonder that wells up, during some momentary
suspension of daily cares"

Jacques Lacan, écrit a selection,
p56, W.W. Norotn & Company,, 2002


"rituals of everyday intimacy"

Jacques Lacan, écrit a selection,
p27, W.W. Norotn & Company,, 2002


over de mens

"De mens was een gestalte die ingeklemd was tussen twee zijnswijzen van de
taal; of beter gezegd, hij is pas gevormd toen de taal, na zich in de voorstelling
te hebben genesteld en als het ware in haar te zijn opgelost, zich uitsluitend
kon bevrijden door uiteen te vallen: de mens heeft zijn eigen gestalte
samengesteld in de tussenruimtes van een gefragmenteerde taal."

Michel Foucault, De woorden en de dingen,
p452, Boom, 2012


De vinyl-release van Nadja,
op het Incubate festival, Tilburg.
Release, Consouling Sounds


over de mens

"hij is een levend wezen dat vanuit het inwendige van het
leven waarin hij volledig is opgenomen en waarvan zijn hele zijn is
doortrokken representaties vormt die hem doen leven en die de basis
vormen voor zijn buitengewone vermogen om zich het leven te kunnen

Michel Foucault, De woorden en de dingen,
p414, Boom, 2012


Potloodtekening voor de platenhoes van Nadja, een vinyl-release
van een concert op het Incubate festival, Tilburg.
Release door Consouling Sounds

potlood-tekening voor het vinyl-Label voor kant A,
Nadja, Consouling Sounds

potlood-tekening voor het vinyl-label voor kant B,
Nadja, Consouling Sounds


"Let us suppose that there is a bomb underneath this table
between us. Nothing happens, and then all of a sudden,
"Boom!" There is an explosion. The public is surprised, but
prior to this surprise, it has seen an absolutely ordinary
scene, of no special consequence. Now, let us take a
suspense situation. The bomb is underneath the table and
the public knows it, probably because they have seen the
anarchist place it there. The public is aware that the bomb
is going to explode at one o'clock and there is a clock in the
decor. The public can see that it is a quarter to one. In these
conditions this same innocuous conversation becomes
fascinating because the public is participating in the scene.
The audience is longing to warn the characters on the
screen: "You shouldn't be talking about such trivial matters.
There's a bomb beneath you and it's about to explode!"
In the first case we have given the public fifteen seconds of
surprise at the moment of the explosion. In the second we
have provided them with fifteen minutes of suspense. The
conclusion is that whenever possible the public must be
informed. Except when the surprise is a twist, that is, when
the unexpected ending is, in itself, the highlight of the story."

Alfred Hitchcock in, "'Hitchcock/Truffaut",
p73, Simon&Schuster Paperbacks, 2012



"Omdat de mens een empirisch-transcendentale dubbelfiguur
is, is hij ook de plaats van het onbegrip - van het onbegrip dat
zijn denken voortdurend blootstelt aan het gevaar door zijn
eigen zijn te worden overspoeld en hem tegelijkertijd in staat
stelt zich te herstellen aan de hand van datgene wat hem

Michel Foucault, De woorden en de dingen,
p381, Boom, 2012


"Outside himself there was something identical to his own thought which his
glance or his hand could touch. Repulsive fantasy. Soon the night seemed
to him gloomier and more terrible than any night, as if it had in fact issued
from a wound of thought which had ceased to think, of thought taken
ironically as object by something other than thought. It was night itself.
Images which constituted its darkness inundated him. He saw nothing, and,
far from being distressed, he made this absence of vision the culmination of
his sight. Useless for seeing, his eye took on extraordinary proportions,
developed beyond measure, and, stretching out on the horizon, let the night
penetrate its center in order to receive the day from it. And so, through this
void, it was sight and the object of sight which mingled together. Not only did
this eye which saw nothing apprehend something, it apprehended the cause
of its vision. It saw as object that which prevented it from seeing. Its own
glance entered into it as an image, just when this glance seemed the death
of all image."

Maurice Blanchot, Thomas the Obscure,
p14-15, Station Hill Press, 1988


"Soms komen openbaringen uit jezelf. Dan is het geen schok
meer die door signalen van buitenaf wordt veroorzaakt, maar een
innerlijk elan, een idee dat opborrelt, een verlangen dat opvlamt.
De mens voelt zich als een strijdperk waar goden en demonen
elkaar bevechten."

Sylvain Tesson, Zes maanden in de Siberische wouden,
p169, uitgeverij De Arbeiderspers, 2013


You were drawn in precisely because the whole thing was impossible. Am I
wrong? And if it were to become possible now, would it have any value for
'But it did once become possible.'
'You saw an illusion of possibility. You saw the rainbow. What else do you
want now?'
'What else...?'

'These words we exchange,' he thought, 'they're like a mass of building
blocks lying scattered over a construction site in the dead of the night. With
the immense starry sky spread out about them and its awful pressure of
silence, what else can they do but be mute?'

Yukio Mishima, spring snow,
The Sea of Fertility, Penguin Books,
1986, p178


"by breaking down the gestures related to the daily tasks and by amplifying
them, they make them easier to be spotted"

cartes et lignes d'erre/maps and wander lines,
Traces du réseau de Fernand Deligny 1969-1979,
l'Arachnéen, 2013


"In een boek valt er niets te begrijpen, maar er is veel waarvan je gebruik kunt maken. Niet
iets om te interpreteren of om te betekenen, maar veel om mee te experimenteren. Een
boek moet met iets een machine maken, het moet een stukje gereedschap voor een buiten
zijn. Geen representatie van de wereld, noch een wereld als betekenisdragende structuur.
Het boek is geen wortel-boom maar deel van een rizoom, plateau van een rizoom voor die
lezer bij wie het past. De combinaties, omzettingen en gebruiksaanwijzingen zijn nooit te
vinden binnen een boek, maar afhankelijk van de connecties met een of ander buiten. Ja,
neem ervan wat je wil. Wij pretenderen niet een school te vestigen: scholen, sekten,
parochies, kerken, voor-en achterhoedes zijn nog bomen die zowel in hun opbouw als in
hun belachelijke neergang al het belangrijke dat plaatsvindt vermalen."

Gilles Deleuze,Félix Guattari,
rizoom, p74, uitgeverij Rizoom, 1998


"De dingen die me te binnen schieten, verschijnen niet vanuit hun wortel maar vanuit een punt
ergens in de buurt van hun midden. Probeer ze dus vast te houden, probeer dus een grassprietje
vast te houden dat net in het midden van de stengel begint te groeien, en probeer je daaraan vast
te klampen. Waarom is dat zo moeilijk? Dat is al een vraag van de perceptieve semiotiek. Het is
moeilijk de dingen vanuit hun midden waar te nemen en niet en niet van boven naar beneden of
omgekeerd, van links naar rechts of omgekeerd: probeer het en je zult zien dat alles verandert."

Gilles Deleuze,Félix Guattari,
rizoom, p69, uitgeverij Rizoom, 1998


"Rizomorf zijn betekent: stengels en vezels produceren die er uitzien als wortels, of
liever: die samen met hen de stam binnendringen en hen in staat stelt er op een
nieuwe en ongewone manier gebruik van te maken. wij zijn de boom moe. We moeten
niet meer in bomen, in wortels of in haarwortels geloven, we hebben er genoeg onder
geleden. De hele boomcultuur is op hen gebaseerd, van de biologie tot de linguïstiek.
Alleen onderaardse stengels en luchtwortels, wildgroei en rizoom zijn mooi, zijn
politiek en worden verliefd op elkaar.

Gilles Deleuze,Félix Guattari,
rizoom, p55-56, uitgeverij Rizoom, 1998



The summer had inhaled
And held its breath too long
The winter looked the same
As if it never had gone
And through an open window
Where no curtain hung
I saw you, I saw you
Comin' back to me
One begins to read between
The pages of a look
The shape of sleepy music
And suddenly you're hooked
Through the rain upon the trees
The kisses on the run
I saw you, I saw you
Comin' back to me
You came to stay and live my way
Scatter my love like leaves in the wind
You always say you won't go away
But I know what it always has been
It always has been
A transparent dream
Beneath an occasional sigh
Most of the time
I just let it go by
Now I wish it hadn't begun
I saw you, yes, I saw you
Comin' back to me
Strolling the hills
Overlooking the shore
I realize I've been here before
The shadow in the mist
Could have been anyone
I saw you, I saw you
Comin' back to me
Small things like reasons
Are put in a jar
Whatever happened to wishes
Wished on a star?
Was it just something
That I made up for fun?
I saw you, I saw you
Comin' back to me


"I learnt to read the geography of the house bones."

Anna Kavan,
sleep has his house, p27,
Peter Owen Publishers, 2002


The Ghost's Leavetaking

Enter the chilly no-man's land of about
Five o'clock in the morning, the no-color void
Where the waking head rubbishes out the draggled lot
Of sulfurous dreamscapes and obscure lunar conundrums
Which seemed, when dreamed, to mean so profoundly much,

Gets ready to face the ready-made creation .
Of chairs and bureaus and sleep-twisted sheets.
This is the kingdom of the fading apparition,
The oracular ghost who dwindles on pin-legs
To a knot of laundry, with a classic bunch of sheets

Upraised, as a hand, emblematic of farewell.
At this joint between two worlds and two entirely
Incompatible modes of time, the raw material
Of our meat-and-potato thoughts assumes the nimbus
Of ambrosial revelation. And so departs.

Chair and bureau are the hieroglyphs
Of some godly utterance wakened heads ignore:
So these posed sheets, before they thin to nothing,
Speak in sign language of a lost otherworld,
A world we lose by merely waking up.

Trailing its telltale tatters only at the outermost
Fringe of mundane vision, this ghost goes
Hand aloft, goodbye, goodbye, not down
Into the rocky gizzard of the earth,
But toward a region where our thick atmosphere

Diminishes, and God knows what is there.
A point of exclamation marks that sky
In ringing orange like a stellar carrot.
Its round period, displaced and green,
Suspends beside it the first point, the starting

Point of Eden, next the new moon's curve.
Go, ghost of our mother and father, ghost of us,
And ghost of our dreams' children, in those sheets
Which signify our origin and end,
To the cloud-cuckoo land of color wheels

And pristine alphabets and cows that moo
And moo as they jump over moons as new
As that crisp cusp toward which you voyage now.
Hail and farewell. Hello, goodbye. O keeper
Of the profane grail, the dreaming skull.

Sylvia Plath,
The Colossus, p 31,
Faber&Faber, 2008


"Wie weinig slaapt, moet in waaktoestand de tijd van het dromen
inhalen. Zijn denken functioneert met hetzelfde flitsende ritme,
dezelfde ongrijpbare opeenvolging in de diepte als de droom."

Leonard Nolens,
Dagboek van een dichter (1979-2007), p179,
Em Querido, 2009


"Woorden zijn lucht die betekenis krijgt. Ook onzin is betekenis. Ook onzin
vult het niets en maakt de leegte heel even consistent.

Leonard Nolens,
Dagboek van een dichter (1979-2007), p190,
Em Querido, 2009



"Niemand betrad deze ruimte. Hij was helemaal alleen. En toch, al wist hij zeker dat
er in de kamer en zelfs in de wereld niemand was, hij wist dat er iemand was die in
zijn slaap rondspookte, hem op intieme wijze naderde, iemand die om en in hem
was. In een argeloze beweging ging hij rechtop zitten en, pogend zich met zijn hand
licht te verschaffen, trachtte hij in de nacht te kijken. Maar hij was als een blinde die
als hij iets hoort, haastig het licht aandoet: niets kon hem in staat stellen deze
aanwezigheid in een of andere gedaante te vangen. Hij was in gevecht met iets
ontoegankelijk, iets vreemds, iets waarvan hij kon zeggen: dat bestaat niet, maar
dat hem niettemin met angst vervulde en dat hij voelde dwalen door het gebied van
zijn eenzaamheid. "

Maurice Blanchot, Thomas de Duistere,
p 28, Hölderlin, 1996



"I hid my teddy bear
in holes in crudely built stone walls
saving him from dreams."

Nikola Mazirov,
fragment from "Home" in:
Remnants of another Age, p 97,
Bloodaxe Books, 2013



I open the door fearfully
to draw a border on the carpet
with the sunrays.
I feel like saying something
but the echo of the unfurnished room
is faster than me.
The sweat on the doorknob is not mine
nor do the lichens on my neck
belong to this world.
I realized myself
in several layers of memories,
my soul is a womb palimpsest
of a distant mother.
Hence the afterthought of returning
and the soft creak of the hinges.

I would expand the space with a step
to multiply the grains of dust
and the hairs that fall down,
always white because of
the light.

Nikola Mazirov,
Remnants of another Age, p 83,
Bloodaxe Books, 2013


"Only in this last room, situated at the very top of he house, does night fall entirely.
It is generally beautiful and soothing. It is pleasant not to have to close one's
eyes to be freed from the insomnia of the day. It is also very charming to find in
the darkness outside the same shadows that long ago struck down the truth
inside oneself. This night has its particularities. It brings with it neither dreams
nor the premonitions that, at times, take the place of dreams. Rather it is itself a
vast dream that is not within reach of the person it envelops."

Maurice Blanchot, Aminadab,
p 196, University of Nebraska Press, 2002


"INCUBUS is een Paffie van fwaere Droome, als
eenen menfch meent dat hy van d Nachtmerrie
verfmoort word, maer ten is niet anders dan fwaer en
fwart melancolyk bloed."

Uit Den Schat Des Menschdoms, .25



"hoewel ik langzaamaan besef dat de enige waarheden die er
voor mij toe doen die zijn die ik niet begrijp, niet kan begrijpen.
Het raadselachtige, het ambigue, het onverklaarbare. Wat niet in
een verhaal past, waar geen verhaal in zit."

Donna Tartt, Het Puttertje,
p919, De Bezige Bij, 2013


"Het is een verpletterend besef: van zijn zolder tot zijn kelder is elk
huis, al voor het verdwijnt, zijn eigen containerpark. Haal alles
eruit dat wij nooit gebruiken en het begint te zweven.
Al jaren voor wij onze woning zullen achterlaten, hebben we er al
duizend-en-een voorwerpen overgelaten aan de kamers, kelders
en zolders. Langzaam lossen ze er op in de bergplaatsen waar
wij ze verbergen. En natuurlijk is dat de gewone gang van zaken:
elk bestaan woont dagelijks zichzelf uit."

Bernard Dewulf, dSWeekblad,
zaterdag 8 maart 2014, nr 133


"because there are no final states of being, only the ongoing
process of becoming - unpredictable experience created
anew in each moment. Surf the process, develop or petrify,
learn or die."

Michael Foley, embracing the ordinary,
p154, Simon&Schuster, 2012


still uit "de tafel"project

All those black-and-white flowers on the wallpaper
of the homes we've abandoned
blossom among impersonal histories
just when our words
become a nontransferable heritage,
and the things we want to touch
some other person's presence.

Nikola Madzirov, fragment uit het gedicht
'things we want to touch',uit de bundel "remnants of another age",
p 37, Bloodaxe Books, 2013


"In onbetekenende dingetjes: een zwarte veer, een klein,
banaal boek, een oude foto met fragiele en oudmodische
personages die eruitzien alsof ze lijden aan een ernstige
inwendige ziekte, een aandoenlijke asbak van groene
faience in de vorm van een eikenblad, die de reuk van muffe
as vasthoudt -, in de eenvoudige en elementaire herinnering
aan de bril met dikke lenzen van de oude Samuel Weber -, in
dergelijke nietige versierselen en huiselijke spulletjes vind ik
de hele weemoed van mijn kindertijd terug, evenals het
wezenlijke gevoel van de nutteloosheid van de wereld, die
me aan alle kanten omringt als een waterplas met
versteende golven."

Max Blecher,
Avonturen in de alledaagse onwerkelijkheid,
p 44,L J Veen, 2010




"The amount of chiaroscuro an idea harbors is the only
index of its profundity, as the despairing accent of its
playfulness is the index of its fascination."

E M Cioran, a short history of decay,
p99, Central European Classics, Penguin, 2000


Comme tu me plairais, ô nuit! sans ces étoiles
Dont la lumière parle un langage connu!
Car je cherche le vide, et le noir, et le nu!

Mais les ténèbres sont elles-mêmes des toiles
Où vivent, jaillissant de mon oeil par milliers,
Des êtres disparus aux regards familiers.

fragment uit het gedicht "obsession",
Charles Beaudelaire, De bloemen van het kwaad,
p216,Van Oorschot, 2012


"Man is a lucid nothingness encircling everything and encircled by nothing, who
surveys all objects and possesses none."

"In the evolution of the universe, there is no phenomenon more important than this
possibility, reserved for us, of converting every object into a pretext, to play with our
everyday undertakings and our last ends, to put on the same level, by the divinity of
whim, a god and a broomstick."

E M Cioran, a short history of decay,
p89, Central European Classics, Penguin, 2000


"nous devons être égyptologues. Car il n'y a pas de lois mécaniques entre les
choses, ni de communications volontaires entre les esprits. Tout est impliqué,
tout est compliqué, tout est signe, sens, essence. Tout existe dans ces zones
obscures où nous pénétrons comme dans des cryptes, pour y déchiffrer des
hiéroglyphes et des langages secrets. L'égyptologue, en toutes choses, est
celui qui parcourt une initiation - l'apprenti.

Gilles Deleuze, Proust et les signes,
p112, éditions Quadrige, 2011



Gordon Matta-Clark, Building Cuts


Het huis is oud en uitgewoond en geeft niet thuis.
Het heeft zijn leeggehaalde hart teruggebracht
Tot gruis van een volmaakte bouwval zonder deur.
Er is geen pui, geen bel om een gezicht te roepen.

Van vroeger. In geen bovenvenster komt de schaduw
Van een man, een vrouw tevoorschijn die zich buigt
Over een plein vol kinderstemmen onder de linden.

Het huis is oud en uitgewoond en is niet pluis.
Het luistert nauw, het fluistert en souffleert me
Kelders en zolders, kamers en conversaties
Van dode bewoners. Ik ben hier hun enig adres.

Leonard Nolens,
Manieren van Leven, Gedichten 1975-2011,
p1090,Querido, 2011



Ik luister.

Het was vanavond zo stil in de stad
En zo licht en donker als de voorafbeelding van een komst.

Het is in de nachten hierboven zo stil in dit huis
Dat ik iemand een handschoen kan horen verliezen op straat.

Ik lig in het smalste bed
Te wachten met mijn wang tegen een witgekalkte muur.

Ik droom in de kamer hiernaast iemand thuis te horen komen
Van een lange reis.

Ik droom iemand zich traag te zien ontkleden
Voor de spiegel.

Ik hoor een blauwe jurk zich ruisend vouwen over de rug
Van de stoel bij het raam.

Leonard Nolens,
Manieren van Leven, Gedichten 1975-2011,
p1067,Querido, 2011


"L'art est une véritable transmutation de la matière. La matière
y est spiritualisée, les milieux physiques y sont dématérialisés,
pour réfracter l'essence, c'est-à-dire la qualité d'un monde
originel. Et ce traitement de la matière ne fait qu'un avec le

Gilles Deleuze, Proust et les signes,
p61, éditions Quadrige, 2011


"let us keep our doubts, the appearances of equilibrium, and
the temptation of immanent destiny, any arbitrary and
fantastic aspiration being preferable to the inflexible truths."

E M Cioran, a short history of decay,
p37, Central European Classics, Penguin, 2000


"In Time's sentence men take their place like commas, while,
in order to end it, you have immobilized yourself into a

E M Cioran, a short history of decay,
p30, Central European Classics, Penguin, 2000


Ik ben zoals altijd met niets te vergelijken
In deze kamer, hoe kan ik bestaan?

Te vaak, te lang, te grondig hier in het donker gezeten
Om naar het licht te kijken, te lang
De gouden pupil in het vaderlijk oog van de zon gefixeerd
Om dieper, om verder te kijken dan ik.

Leonard Nolens,
fragment uit het gedicht "Interviews" uit
Manieren van Leven, Gedichten 1975-2011,
p1043,Querido, 2011


Op 5 december 1968 opent Adriaan Raemdonck galerie De Zwarte
Panter in Antwerpen. Nu, 45 jaar later, bestaat de galerie nog altijd. Het
is de langst bestaande galerie in Vlaanderen. Cobra.be schetst een
geschiedenis met archieffragmenten.

De naam 'De Zwarte Panter' bestond al toen Adriaan Raemdonck de
galerie opende. "Ik heb als student aan de academie in 1968 een pand
kunnen huren nabij de Grote Markt. Het was voordien een bekend
bordeel geweest en het stond leeg. Het bordeel heette De Zwarte Panter,
zelfs in het Frans 'La Panthère noire'. Het was niet mijn bedoeling om
galerist voor het leven te worden"
, vertelt Adriaan Raemdonck. "Ik vond
het een fantastische naam en heb de naam dus gelaten."

In 1970 verhuist 'De Zwarte Panter' definitief naar de Hoogstraat. "Ik heb
de naam behouden want die was me intussen dierbaar geworden. Dat is
nu 45 jaar geleden."
Besluit galeriehouder Adriaan Raemdonck.

Bedankt Adriaan en mijn felicitaties voor het
45-jarig bestaan van de Zwarte Panter!
Voor de link naar de website klik op Cobra.be


"There looms, within abjection, one of those violent, dark revolts of
being, directed against a threat that seems to emanate from an
exorbitant outside or inside, ejected beyond the scope of the
possible, the tolerable, the thinkable. It lies there, quite close, but it
cannot be assimilated. It beseeches, worries, and fascinates
desire, which, nevertheless, does not let itself be seduced.
Apprehensive, desire turns aside; sickened, it rejects."

Julia Kristeva, Powers of Horror,
p1, Columbia University Press, 1982



You're only what you see
It's all you'll ever be
It's never been in me
And you never see in me

Some Days

There's a place somewhere
Some place where no one cares
You can be there don't be scared
The place is everywhere

Some Days

Some Days

Some Days

Some Days

Some Days


Nog altijd aan verslaafd!
Zo'n geniale prachtplaat!


"In itself every idea is neutral, or should be; but man animates ideas,
projects his flames and flaws into them; impure, transformed into beliefs,
ideas take their place in time, take shape as events: the trajectory is
complete, from logic to epilepsy … whence the birth of ideologies,
doctrines, deadly games."

E M Cioran, a short history of decay,
p3, Central European Classics, Penguin, 2000


"In een wit kanten gewaad bungelde haar
lichaam aan het koord, en af en toe draaide het,
waardoor ik haar van alle kanten kon bekijken.
Haar gezicht vond ik erg mooi, al hing het
voorover en was het half bedekt door haar haar,
dat een elegante schaduw wierp over haar
enorme, bijna zwarte tong, die haar open mond
vulde als opgegeven braaksel. Haar matbruine,
niet onfraaie armen hingen aan haar licht
ontwrichte schouders, haar blote voeten waren
met de punten naar binnen gedraaid."

Gabrielle Wittkop, De necrofiel,
p28, Van Gennep, 2013


"Like desire, to which it is related, thought feeds on its
own substance; it likes to manifest, to multiply itself."

E.M. Cioran, The new Gods, p70,
The University of Chicago Press, 2013



"How is it that as soon as everything is organized around the power to do good,
something completely enigmatic appears and returns to us again and again
from our own action - like the ever-growing threat within us of a powerful
demand whose consequences are unknown?"

Lacan, The Ethics of Psychoanalysis,
p 289, Routledge Classics series, 2008



Huizen van doden zijn hoog en breed en diep
Als een kinderverstand.

Als iemand in zo'n huis een voet
Verzet, een hand
Verlegt, een keel

Dan zoeft er een ziedende gang door me heen
Van tientallen deuren.

Ik loop op goed geluk een kamer in
En zie mezelf terwijl ik blind word traag verdrinken
In een put van stemmen.

Zo praat een huis om te beginnen.
Zo klinkt een leemte van baksteen en glas.

Leonard Nolens,
Manieren van Leven, Gedichten 1975-2011,
p852,Querido, 2011



"The frightening unknown on the other side of the line is that which in man
we call the unconscious, that is to say the memory of those things he
forgets. And the things he forgets - you can see in which way - are those
things in connection with which everything is arranged so that he doesn't
think about them, i.e., stench and corruption that always yawn like an
abyss. For life after all is rottenness."

Lacan, The Ethics of Psychoanalysis,
p 286, Routledge Classics series, 2008


"Ik geloof niet dat er zoiets is als hedendaagse fictie. De grote kracht van fictie is
dat ze niet hedendaags is, noch kan zijn, vanwege de tijd die nodig is om ze te
schrijven. Als ik een roman zou willen schrijven over vandaag, dan zou mij dat -
mijzelf zijnde - minstens een paar jaar kosten, en tegen die tijd zou hij in zekere zin
al verouderd zijn. Fictie moet tijd en verandering vanuit een langer perspectief
benaderen. Het hedendaagse is het terrein van de journalistiek. Het is de taak van
journalisten om over de dag van vandaag te schrijven: dat is tenslotte wat het
woord jour betekent. Romanschrijvers doen iets anders."

citaat uit een interview met de schrijver Graham Swift,
Rekto:Verso, nr. 38.


"To tell the truth, there are as many worlds as there are dreams, often even as
many as there are phases of a dream. It would be more precise to say that every
dream image appears with its own world."

J-P Sartre, The Imaginary,
Routledge, 2004


"It is obviously because truth is not pretty to look at that
beauty is, if not its splendor, then at least its envelope."

Lacan, The Ethics of Psychoanalysis,
Routledge Classics series, 2008


"Wij zijn smeden van het onbewuste en slaan en hameren plat."

Gilles Deleuze Felix Guattari, Rizoom,
1998 Uitgeverij Rizoom, Utrecht


"Toen de mens de realiteit verruilde voor de idee en de idee voor de
ideologie is hij afgegleden naar een afgeleid universum, een wereld
van bijproducten waarin fictie de kracht van een oergegeven

Cioran, Geschiedenis en utopie,
De Arbeiderspers, 2002


"deze wereld, die absoluut niet prachtig is, het in zekere zin zou kunnen worden als ze
ermee instemde, niet om zichzelf op te heffen (daartoe neigt ze maar al te zeer), maar om
haar rotzooi op te ruimen en onmogelijke taken op zich te nemen, geheel in strijd met dat
afschuwelijke gezonde verstand dat haar verminkt en te gronde richt."

Cioran, Geschiedenis en utopie,
p26, De Arbeiderspers, 2002


"Zijn wij elkaars gerief
In een gereedschapskist
Verzegeld door de goden?"

citaat uit het gedicht:
De Krantenlezer, door Leonard Nolens,
uit: Manieren Van Leven,
gedichten 1975-2011, p751, Querido, 2012


"because darkness happens, it fills a space, and it could also be full of
something, like the way a drawer is full of silverware, or the earth is full
of insects that scatter in panic when you lift a rotten log, even though
darkness could also be a balloon, a balloon filled with black air. But
every time your bare feet touch the ground ( or rather, the Mickey Mouse
rug beside your bed), the same fear grips you, because something could
be down there, there's enough room beneath the bed to hold skinny,
bony arms with long, calloused fingers (or claws) that'll stretch out and
grab you by your ankels, just like aunts do when they want to see how
scrawny you've gotten (their fingers clamp around your legs like iron
shackles for a few long seconds until they let go), but these will never let
go, instead they'll jerk you back hard and fast so that you tumble to the
ground, and then they'll drag you into the darkness beneath the bed, and
you don't want to imagine what'll happen then, the very thought makes
your palms sweat and you have to dry them on the bedspread"

Tor Ulven, Replacement,
p 123-13, Dalkey Archive Press, 2012


Is het immers niet het doel van de scheppende mens zijn creatie
voort te brengen als een verlengstuk van zichzelf, als het vlees
van zijn vlees, en verlangt hij niet tegelijk dat dit deel van hemzelf
tegenover hem staat als een vreemd ding?

Jean-Paul Sartre,Beaudelaire,
p 124, Erven J. Bijleveld, 1999


Maar wat is Satan in wezen anders dan het symbool van ongehoorzame
en pruilende kinderen die de vaderlijke blik vragen hen vast te leggen in
hun unieke essentie en die het kwaad doen binnen het raam van het goede
om hun uniekheid te bewijzen en te laten wijden?

Jean-Paul Sartre,Beaudelaire,
p 75, Erven J. Bijleveld, 1999