"The places we are born come back to us. They disguise themselves as words,
memory loss, nightmares. They are the way we sometimes wake with a pressure
on our chests that is animal-like or turn on a light and see someone we’d thought
was long gone standing there looking at us. "

Daisy Johnson, Everything under,
Vintage, 2018, p 263


"I wonder, more and more, about what we call memory. The burden - the role - of
memory is to clarify the event, to make it useful, even, to make it bearable. But
memory is, also, what the imagination makes, or has made, of the event, and, the
more dreadful the event, the more likely it is that the memory will distort, or efface it.
It is, thus, perfectly possible-indeed, it is common - to act on the genuine results of
the event, at the same time that the memory manufactures quite another one, an
event totally unrelated to the visible and uncontrollable effects in one's life. This may
be why we appear to learn absolutely nothing from experience, or may, in other
words, account for our incoherence: memory does not require that we reconstitute
the event, but that we justify it.
This cannot be done by memory, but by looking toward tomorrow, and so, to undo
the horror, we repeat it."

James Baldwin, Just Above My Head,
Penguin Classics, 2018, p 567


"Reizen verruimt je niet, maar maakt je mondain, ‘op de hoogte’, vreter van het interessante,
hooggenoteerd, hooggeprezen, met de stompzinnige houding van een jurylid voor een
De houding ook van handig jongen. Dat betekent al evenmin iets. Je kunt je eigen waarheid net
zo goed vinden door achtenveertig uur naar een willekeurig behang te kijken."

Henri Michaux, Ecuador,
L.J. Veen B.V., Utrecht/Antwerpen, 1985



"Quitting my day job and starting my life as a writer was a tremendous risk. It was a
forward leap, a shot in the dark. But anything of any value in our lives, whether that
be a career, a work of art, a relationship, will always start with such a leap. And in
order to be able to make it you have to put aside the fear of failing and the desire of
succeeding. You have to do these things completely pure, without fear, without
desire. Because things that we do without lust or result are the purest actions that
we will ever take.

Transcriptie uit een documentaire
over Alan Moore op Vrt Nu


"And what were these terrors? They were buried beneath the impossible language of the time,
lived underground where nearly all of the time’s true feeling spitefully and incessantly
fermented. Precisely, therefore, to the extent that they were inexpressible, were these terrors
mighty; precisely because they lived in the dark were their shapes obscene. And because the
taste for obscenity is universal and the appetite for reality rare and hard to cultivate, he had
nearly perished in the basement of his private life. Or, more precisely, his fantasies."

James Baldwin, Another Country,
Penguin Modern Classics, 2001, p196


"Over the world at night hell rises. The first thing that happens is it disfigures space; it
makes everything more cramped and more massive and unscaleable. Details
disappear and objects lose their features, becoming squat and indistinct; how strange
that by day they may be spoken of as ‘beautiful’ or ‘useful’; now they look like shapeless
bodies: hard to guess what they’d be for. Everything is hypothetical in hell. All that
daytime heterogeneity of form, the presence of colours, shades, reveals itself to be
utterly in vain - what purpose could possibly be served by beige upholstery, by floral
wallpaper, by tassels? What difference does green make to a dress slung over the
back of a chair? It’s difficult to understand the covetous gaze that fell upon it as it clung
to its hanger in the shop window. There are no buttons or hooks or clasps now; fingers
in the dark find only vague bulges, rough patches, lumps of hard matter.
The next thing hell does is drag you out of sleep. You can kick and scream; hell is
implacable. Sometimes it provides disturbing images, frightening or mocking - a
decapitated head, a beloved body, covered in blood, human bones in ashes - yes, yes,
hell likes to shock. But more often than not it awakes without standing on ceremony -
your eyes open onto darkness, launching a stream of consciousness; your gaze, aimed
at nothing, is its advance guard. The nocturnal brain is a Penelope unravelling the
cloth of meaning diligently woven during the day. Sometimes it’s a single thread,
sometimes more; complex designs break down into prime factors - warp and weft; weft
falls by the wayside, and only straight parallel lines remain, the barcode of the world.
Then you realize: night gives the world back its natural, original appearance, without
sugar-coating it; day is a flight of fancy, light a slight exception, an oversight, a
disruption of the order. The world in fact is dark, almost black. Motionless and cold."

Olga Tokarczuk, Flights,
Fitzcarraldo Editions,2017, p 234-235


"The problem begins with the word world. It means
two such opposite things. The real one we cannot see.
The invented on we can't escape."

Richard Powers, the overstory,
William Heineman 2018, p 466


"the building was empty inside-there were no robbers or sadistic manias waiting for you in
there, no shaggy-haired, bloodsucking beasts. But the stone bowels of the corridors suddenly
contracted, straining to squash their victim; the black chasms of manholes gaped open
underfoot, breathing out an icy graveyard stench; mysterious forces drove men along the black,
constantly narrowing passages and tunnels until they got stuck, trying to force their ways
through the final stony crack-and in the empty rooms with tattered wallpaper, among slabs of
plaster that had fallen from the ceilings, the crushed bones decayed, projecting ghoulishly
from rags that were crusted hard with blood."

Arkady & Boris Strugatsky,
The Doomed City, SF Masterworks, Gollancz, 2017, p110


"Hij daalde in een soort kelder af die hem eerst vrij ruim had geleken maar die al
gauw buitengewoon nauw bleek: voor, achter, boven zich, overal waar hij zijn
handen uitstak, stootte hij ruw op een wand die even hard was als een gemetselde
muur; aan alle kanten werd hem de weg versperd, overal een onneembare muur, en
deze muur was niet de grootste hindernis, hij moest zich ook verlaten op zijn wil die
vastbesloten was hem daar te laten slapen in een aan de dood gelijke passiviteit."

Maurice Blanchot, Thomas de Duistere,
1996, Hölderlin, Amsterdam, p 14





"The cloak of the past is cut from patches of feeling, and sewn with rebus threads. Most
of the time, the best we can do is wrap it around ourselves for comfort or drag it behind us
as we struggle to go on. But everything has its cause and its meaning. Every life, every
love, every action and feeling and thought has its reason and significance: its beginning,
and the part it plays in the end. Sometimes, we do see. Sometimes, we see the past so
clearly, and read the legend of its parts with such acuity, that every stitch of time reveals
its purpose, and a kind of message is enfolded in it. Nothing in any life, no
matter how well or poorly lived, is wiser than failure or clearer than sorrow.
And in the tiny, precious wisdom that they give to us, even those dread and
hated enemies, suffering and failure, have their reason and their right to be.

Gregory David Roberts,
Abacus, 2003, p871-872



“Of course, I know how small a piece of land it is; I’m not a fool. I know the size of the
planet and just how minuscule is that part of it I know. I’ve watched too much television
and seen too many nature and travel programmes not to appreciate how limited my own
knowledge is in terms of first-hand experience of other places; but I don’t want to go
farther afield, I don’t need to travel or see foreign climes or know different people. I know
who I am and I know my limitations. I restrict my horizons for my own good reasons;"

Ian Banks, The Wasp Factory,
Abacus, 1990, p136


“For the real, whatever upheaval we subject it to, is always and in every case in its
place; it carries its place stuck to the sole of its shoe, there being nothing that can
exile it from it.”

Lacan, Ecrits, the first complete edition in English,
W. W. Norton & Company Inc, 2006, p25


“Het ‘spelen’ van de kunstenaar wordt geacht in het levensproces
van de arbeidende maatschappij dezelfde functie te vervullen als
tennis of een hobby in het leven van de enkeling. De emancipatie
van de arbeid heeft arbeiden niet op één lijn gesteld met de andere
activiteiten van de vita activa, maar het een nauwelijks betwiste
overheersende positie gegeven. Uit een oogpunt van ‘de kost
verdienen’ wordt iedere activiteit die niet onder het hoofd ‘arbeiden'
valt, een ‘hobby’."

Hannah Arendt, de menselijke conditie,
Boom, 2017, p117


“Het is nog niet genoeg dat het leger van lichamelijke en geestelijke smarten, dat
ons omgeeft, geschapen werd: het geheim van ons sjofele noodlot wordt ons niet

De zangen van Maldoror, Comte de Lautréamont,
Athenaeum-Polak&Van Gennep, 1980, p48


“We have no word for this darkness. It is not night and it is not ignorance.
From time to time we all cross this darkness, seeing everything: so much
everything that we can distinguish nothing. (…) It’s the interior from which
everything came."

Portraits, John Berger on Artists,
Verso, 2015, p 2-3


“Opgesloten in onszelf zouden wij nooit in staat zijn onszelf welk falen of welke
misstap ook te vergeven, omdat ons de ervaring zou ontbreken die ons de persoon
leert kennen, terwille van wie het ons mogelijk is te vergeven."

Hannah Arendt, de menselijke conditie,
Boom, Amsterdam, 2017, p 225


"But when a dream night after night is brought
Throughout a week, and such weeks few or many
Recur each year for several years, can any
Discern that dream from real life in aught?

For life is but a dream whose shapes return,
Some frequently, some seldom, some by night
And some by day, some night and day: we learn,
The while all change and many vanish quite,
In their recurrence with recurrent changes
A certain seeming order; where this ranges
We count things real; such is memory's might."

uit: The city of dreadful night,
James Thomson (1834-1882)
bron: http://vasthead.com/Thomson/city_night.html



"The “familiar glances” that envelop the subject with aura are
(...) not so distant from the fearsome look that riddles him with

Compulsive Beauty, Hal Foster,
The MIT Press, 1993, p 202


"The street lamps glowed brilliant in the moonlit dream of
the campus, each light serene in its cage of shadows."

Invisible man, Ralph Ellison,
Penguin Books, p 113





fragment from the song 'METANOIA',
by Schammasch,
from the album TRIANGLE


"There is an elsewhere of reality (most cultures do not even
have the concept). Something from before the so-called ‘real’
world, something irreducible, linked to primal illusion and to
the impossibility of giving the world as it is any kind of ultimate
meaning whatever."

Jean Baudrillard,
the intelligence of evil or the lucidity of impact,
Berg, 2004, p 38



"Don't accept. Question. Everything. Because that's the real state of affairs.
You ask me why. I said the only purpose in living a life is to question. What is
the purpose of living except to question everything? Why? Because you're

Philip Guston,
collected writings, lectures, and conversationgs,
University of California Press, 2011, p129



"De waarheid is nu eenmaal geen kristal dat je in je zak kunt
steken, maar een oneindige vloeistof waar je in valt."

"Het kind was creatief omdat het groei was en zichzelf creëerde.
Het was koninklijk omdat het de wereld zijn voorstellingen,
gevoelens en fantasieën voorschreef. Het wilde van de
toevallige, kant-en-klare wereld niets weten, maar bouwde zijn
eigen wereld van idealen. Het had zijn eigen seksualiteit. De
volwassenen begaan een barbaarse zonde als zij het
scheppende vermogen van het kind vernietigen door zijn wereld
te roven, het te smoren door het te wennen aan dode leerstof en
het af te richten op bepaalde doelen die het vreemd zijn. "

Robert Musil, De Man Zonder Eigenschappen,
J.M.Meulenhoff bv, Amsterdam, 1996,p697-724



"The unknown has its appeal precisely because it is mysterious."

Hitchcock on Hitchcock volume 1,
University of California Press, 1997, p 140
1997, p 140


"To make for the essential is to throw up the game,
to admit one is defeated."

E. M. Cioran, The Trouble With Being Born,
The Arcade Cioran, 2012, p 182
Verzamelde Gedichten, Manteau, p 215


"All visible objects, man, are but as pasteboard masks. But in each event - in the
living act, the undoubted deed - there, some unknown but still reasoning thing puts
forth the mouldings of its features from behind the unreasoning mask."

"but lulled into such an opium-like listlessness of vacant, unconscious reverie is this
absent-minded youth by the blending cadence of waves with thoughts, that at last
he loses his identity; takes the mystic ocean at his feet for the visible image of that
deep, blue, bottomless soul, pervading mankind and nature; and every strange,
half-seen, gliding, beautiful thing that eludes him; every dimly-discovered, uprising
fin of some undiscernible form, seems to him the embodiment of those elusive
thoughts that only people the soul by continually flitting through it. In this enchanted
mood, thy spirit ebbs away to whence it came; becomes diffused through time and

Herman Melville,
Moby-Dick or, The Whale,
Penguin Classics,
p 172-173, p 178


"Anything connected with fear takes us back to
childhood. All of children's literature is linked
to sensations and particularly to fear."

François Truffaut in: Hitchcock/Truffaut,
The definitive study of Alfred Hitchcock by François Truffaut,
Simon&Schuster Paperbacks, p 131



"Dit huis bestaat uit geheel lege kamers
die overdag nauwelijks worden gevuld
maar eerder vollopen met doelloosheid;
en hier rekt men de middag naar de avond
toe en de nacht naar de nacht wat pijnlijk
maar doeltreffend is."

Jotie T'Hooft, citaat uit
"Nagelaten gedichten",
Verzamelde Gedichten, Manteau, p 215


"Any success, in any realm, involves an inner impoverishment.
It makes us forget what we are, it deprives us of the torment of
our limits."

E. M. Cioran, The Trouble with Being Born,
Arcade Publishing, New York, 2012, p 175-176


"There are few of us who have not sometimes wakened before dawn, either after
one of those nights of horror and misshapen joy, when through the chambers of
the brain sweep phantoms more terrible than reality itself, and instinct with that
vivid life that lurks in all grotesques, and that lends to Gothic arts its enduring
vitality, this art, being, one might fancy, especially the art of those whose minds
have been troubled with the malady of reverie. Gradually white fingers creep
through the curtains, and they appear to tremble. In black fantastic shapes, dumb
shadows crawl into the corners of the room, and crouch there. Outside, there is the
stirring of birds among the leaves, or the sound of men going forth to their work, or
the sigh and sob of the wind coming down from the hills, and wandering round the
silent house, as though it feared to wake the sleepers, and yet must needs call
forth sleep from their purple cave. Veil after veil of thin dusky gauze is lifted, and by
degrees the forms and colors of things are restored to them, and we watch the
dawn remaking the world in its antique pattern. The wan mirrors get back their
mimic life. The flameless tapers stand where we had left them, and besides them
lies the half-cut book that we had been studying, or the wired flower that we had
worn at the ball, or the letter that we had been afraid to read, or that we had read
too often. Nothing seems to us changed.Out of the unreal shadows of the night
comes back the real life that we had known. We have to resume it where we had
left off, and there steals over us a terrible sense of the necessity for the
continuance of energy in the same wearisome round of stereotyped habits, or a
wild longing, it may be, that our eyelids might open some morning upon a world
that had been refashioned anew in the darkness for our pleasure, a world in which
things would have fresh shapes and colors, and be changed, or have other
secrets, a world in which the past would have little or no place, or survive, at any
rate, in no conscious form of obligation or regret, the remembrance even of joy
having its bitterness, and the memories of pleasure their pain."

Oscar Wilde,The picture of Dorian Gray,
p 146-147, Penguin Modern Classics



"De dagen - is er van dagen sprake
In een luchtbel buiten de tijd?"

Jotie T'Hooft, citaat uit 'Junkieverdriet',
verzamelde gedichten, p103, Manteau



"No true art without a strong dose of banality.
The constant employment of the unaccustomed readily
wearies us, nothing being more unendurable than
the uniformity of the exceptional."

E. M. Cioran,
The Trouble with Being Born, p 37,
Arcade Publishing, New York, 2012



"This is how we recognize the man who has tendencies toward an inner
quest: he will set failure above any success, he will even seek it out,
unconsciously of course. This is because failure, always essential,
reveals us to ourselves, permits us to see ourselves as God sees us,
whereas success distances us from what is most inward in ourselves and
indeed in everything."

E. M. Cioran,
The Trouble with Being Born, p 17,
Arcade Publishing, New York, 2012


nog een still uit Pipi Langkous


still uit Pipi Langkous



"And other withered stumps of time
Were told upon the walls; staring forms
Leaned out, leaning, hushing the room enclosed."

citaat uit 'The Waste Land', T.S. ELiot,
Selected Poems, Faber & Faber, p 44


the (for me) classic Album from SPK!


Best album from GTT!


"Ik overschilder niet meer graag, ik vind het ergens oneerlijk.
Het neigt te veel naar het verlangen van de mensen, naar wat
aanvaardbaar mooi en esthetisch is."

Bart Baele, citaat uit:
De schande, de eenzaamheid en het schilderij,
Druksel, Gent, 2010


fantastische track uit Mass III


"In artistieke zin hebben we regelmatig een retraite nodig. In artistieke zin
duiken we de studio of het atelier in. Maar dat zijn oefeningen.
Bijzondere situaties. Als we chronisch in zo'n situatie blijven zitten,
verworden we, net als de homo economicus, tot een wezen dat met de
vreemdste ideeën rondloopt. Over zichzelf, de mensen, de wereld en de
toekomst. Met alle brokken van dien. Laten we in plaats daarvan leven,
met ons volle engagement en erbarmen bij de wereld van alledag. Daar
is de plaats waar de condition humaine rechtstreeks te zien is. Waar we
lijden. Waar we falen. En waar we een glimp van inspiratie kunnen
opvangen om het iets beter te doen. "

Tom Hannes, in het artikel:
vier zelfhulptips voor de overvolle kunstenaar,
in Rekto Verso nr 69, december - januari 2016


"blijf ons bewijzen dat de werkelijkheid bovenal bizar is en dat elke mogelijke
politieke of religieuze verklaring sowieso tekortschiet. Meer vreemd alstublieft."

Joost Vandecasteele, citaat uit
een opiniestuk in DeMorgen van maandag 11/01


"Als het negatieve en het moeilijke
nu eens gekoppeld zijn aan het waarachtig
interessante, het meeslepende, het ongewone? Dat is
de echte misstap die de reputatiecultuur begaat: de
uitbanning van de hartstocht, de uitbanning van het individu."

Bret Easton Ellis, citaat uit het essay:
Laten we stoppen met liken, en onszelf weer graag gaan zien,
DeMorgen, zaterdag 02/01/2016


"dit is geen labyrint ik ken
de weg die deze gangen gaan
ik ken de treden van de trap
hun doel de duisternis"

Gertrude Starink, de weg naar Egypte,
p20, het balanseer, 2012



"Het huis is de afgelopen vijfentwintig eeuwen de belangrijkste ruimtegedachte van de
mensheid geweest, omdat het de stevigste brug kon slaan tussen de oorspronkelijke
zijnswijze van de mensen (wandloze zelfherberging) en het moderne verblijf in ontzielde

Peter Sloterdijk, sferen,
p555, Boom 2009


"The fact is I practice absurdity quite religiously!"

Alfred Hitchcock in
Hitchcock/Truffaut, The definitive study of Alfred Hichcock
by François Truffaut, p257,
Simon&schuster paperbacks, 1984


"But as an artist you're obligated to create good work and sometimes that
doesn't have anything to do with morality, or even contradicts what's moral."

Mika Rottenberg,
citaat uit een online artikel,


"De sleur van het leven vind ik geweldig. Blijkbaar hebben veel mensen het
daar moeilijk mee, en dat snap ik dan weer niet. Als een cliënt zegt: 'Ik heb
het gevoel dat mijn leven in een sleur terechtgekomen is', zeg ik: 'Fantastisch.
Het kan niet beter, dan hoef je tenminste niet meer zo na te denken."

psycholoog Jeffrey Wijnberg,
citaat uit een interview in DeMorgen.


"A man is not an archivist of his own life, obliged to preserve
documents impartially for a future historian to interpret: he wants a
commodious house filled with objects that support his sense of self."

Yi-Fu Tuan,
Space and Place,
University of Minnesota Press,


"There are many worlds, and they all run parallel to one another,
worlds and anti-worlds, worlds and shadow-worlds, and each world is dreamed or imagined
or written by someone in another world. Each world is the creation of the mind."

Paul Auster,
Man in the Dark,
faber and faber,


At the first turning of the second stair
I turned and saw below
The same shape twisted on the banister
Under the vapour in the fetid air
Struggling with the devil of the stairs who wears
The deceitful face of hope and of despair.

At the second turning of the second stair
I left them twisting, turning below;
There were no more faces and the stair was dark,
Damp, jagged, like an old man's mouth drivelling, beyond repair,
Or the toothed gullet of an aged shark."

excerpt from ash-wednesday,
Selected poems,




"Ever tried. Ever failed.
No matter. Try again.
Fail again. Fail better"

Samuel Beckett, citaat uit Worstward Ho, 1983,
via https://en.wikiquote.org/wiki/Samuel_Beckett#Worstward_Ho_.281983.29


"Ik ben liever gelukkig met iets
dat niet echt is, dan ongelukkig met iets
dat echt is."

getuigenis uit het programma 'Radio Gaga', canvas



"Ofschoon we voor een binnenleven geschapen
zijn, moeten we de leegte en het buiten omarmen,
bij gebrek aan geschikte completering.

Peter Sloterdijk, Sferen Bellen Globes,
p396, Boom, Amsterdam, 2009



"Vandaag de dag kunnen we alleen nog denken in de leegte die
door de verdwijning van de mens is achtergelaten. Want die
leegte schept geen gemis; ze vormt geen leemte die gevuld
moet worden. Ze is niets meer of minder dan de ontplooiing van
een ruimte waarin het eindelijk weer mogelijk is om te denken."

Michel Foucault, De woorden en de dingen,
p404, Boom, Amsterdam, 2006


"Alle spiegeleffecten tussen de mensen en de momenten van de tijd,
alle brekings- en invalshoeken tussen de verbeelding en het voldongen feit,
zijn zo duister, zo vloeiend, zo onmogelijk met woorden af te bakenen
en te omschrijven, dat alleen al het noemen ervan grotesk dreigt te lijken."

Marguerite Yourcenar, Wat? De Eeuwigheid,
p161, Ambo bv, Baarn, 1990


The Love Song of J. Alfred Prufrock from Michael Ogawa on Vimeo.


"Mensen willen zijn als andere mensen maar anders, onvergelijkbaar,
eenmalig, uniek, om nooit te vergeten, uitblinken willen ze graag
in schoonheid, in macht of in wijsheid. Maar de goden dulden het niet, en al
wie te hoog vliegt vangen ze in een kleverig web van futiele beletsels,
door hun onbetekenendheid zo vernietigend voor de sterveling die zich op
eigen kracht probeert te verheffen."

Imme Dros, Griekse Mythen,p 186,
Athenaeum-Polak&Van Gennep, 2004



"If everything is good it doesn't count. For some reason God above in the
beginning decided differently, didn't he: there should be both Good and
Evil! But you don't find dialectical approaches in art anymore."

Martin Kippenberger in "Martin Kippenberger,
the artist and his families, p 529-530,
J&L Books, 2011


"Net dat is zo geweldig aan verhalen: ze bevrijden ons van de
starre realiteit en leiden ons naar alternatieven. Het is niet aan
een schrijver om uit te leggen hoe iemand moet leven of hoe
een samenleving eruit moet zien. Maar ik beschouw het wel als
mijn taak om verwarring te stichten, de wereld op zijn kop te
zetten en nieuwe dimensies aan de realiteit toe te voegen."

Ben Okri in een interview
in Demorgen, woensdag 04/03/2015



"mad passion - specific to man, stamping
his image on reality - is the obscure foundation of
the will's rational mediations."

Jacques Lacan,Ecrits,
p95, W.W.Norton & Company,
New York - London, 2006


"My Alphabet"

Wanting (to)



"In the twentieth century the development of European culture reached a
point where the vision of reality and creativity became radically
introverted. As a result culture became personal and found its
embodiment in the domain of intimate familiarity exemplified in the
paradigm of a house."

excerpt from an essay: "The Surrealist House as a Labyrinth
and Metaphor of Creativity" by Balibor Vesely,
from the exhibition catalogue of
"The Surrealist House", Barbican Art Gallery,
published by Yale University Press, 2010



"automatic scraps of everyday discourse"

Jacques Lacan, écrit a selection,
p131, W.W. Norotn & Company,, 2002



"the wonder that wells up, during some momentary
suspension of daily cares"

Jacques Lacan, écrit a selection,
p56, W.W. Norotn & Company,, 2002


"rituals of everyday intimacy"

Jacques Lacan, écrit a selection,
p27, W.W. Norotn & Company,, 2002


over de mens

"De mens was een gestalte die ingeklemd was tussen twee zijnswijzen van de
taal; of beter gezegd, hij is pas gevormd toen de taal, na zich in de voorstelling
te hebben genesteld en als het ware in haar te zijn opgelost, zich uitsluitend
kon bevrijden door uiteen te vallen: de mens heeft zijn eigen gestalte
samengesteld in de tussenruimtes van een gefragmenteerde taal."

Michel Foucault, De woorden en de dingen,
p452, Boom, 2012


De vinyl-release van Nadja,
op het Incubate festival, Tilburg.
Release, Consouling Sounds


over de mens

"hij is een levend wezen dat vanuit het inwendige van het
leven waarin hij volledig is opgenomen en waarvan zijn hele zijn is
doortrokken representaties vormt die hem doen leven en die de basis
vormen voor zijn buitengewone vermogen om zich het leven te kunnen

Michel Foucault, De woorden en de dingen,
p414, Boom, 2012


Potloodtekening voor de platenhoes van Nadja, een vinyl-release
van een concert op het Incubate festival, Tilburg.
Release door Consouling Sounds

potlood-tekening voor het vinyl-Label voor kant A,
Nadja, Consouling Sounds

potlood-tekening voor het vinyl-label voor kant B,
Nadja, Consouling Sounds


"Let us suppose that there is a bomb underneath this table
between us. Nothing happens, and then all of a sudden,
"Boom!" There is an explosion. The public is surprised, but
prior to this surprise, it has seen an absolutely ordinary
scene, of no special consequence. Now, let us take a
suspense situation. The bomb is underneath the table and
the public knows it, probably because they have seen the
anarchist place it there. The public is aware that the bomb
is going to explode at one o'clock and there is a clock in the
decor. The public can see that it is a quarter to one. In these
conditions this same innocuous conversation becomes
fascinating because the public is participating in the scene.
The audience is longing to warn the characters on the
screen: "You shouldn't be talking about such trivial matters.
There's a bomb beneath you and it's about to explode!"
In the first case we have given the public fifteen seconds of
surprise at the moment of the explosion. In the second we
have provided them with fifteen minutes of suspense. The
conclusion is that whenever possible the public must be
informed. Except when the surprise is a twist, that is, when
the unexpected ending is, in itself, the highlight of the story."

Alfred Hitchcock in, "'Hitchcock/Truffaut",
p73, Simon&Schuster Paperbacks, 2012



"Omdat de mens een empirisch-transcendentale dubbelfiguur
is, is hij ook de plaats van het onbegrip - van het onbegrip dat
zijn denken voortdurend blootstelt aan het gevaar door zijn
eigen zijn te worden overspoeld en hem tegelijkertijd in staat
stelt zich te herstellen aan de hand van datgene wat hem

Michel Foucault, De woorden en de dingen,
p381, Boom, 2012


"Outside himself there was something identical to his own thought which his
glance or his hand could touch. Repulsive fantasy. Soon the night seemed
to him gloomier and more terrible than any night, as if it had in fact issued
from a wound of thought which had ceased to think, of thought taken
ironically as object by something other than thought. It was night itself.
Images which constituted its darkness inundated him. He saw nothing, and,
far from being distressed, he made this absence of vision the culmination of
his sight. Useless for seeing, his eye took on extraordinary proportions,
developed beyond measure, and, stretching out on the horizon, let the night
penetrate its center in order to receive the day from it. And so, through this
void, it was sight and the object of sight which mingled together. Not only did
this eye which saw nothing apprehend something, it apprehended the cause
of its vision. It saw as object that which prevented it from seeing. Its own
glance entered into it as an image, just when this glance seemed the death
of all image."

Maurice Blanchot, Thomas the Obscure,
p14-15, Station Hill Press, 1988


"Soms komen openbaringen uit jezelf. Dan is het geen schok
meer die door signalen van buitenaf wordt veroorzaakt, maar een
innerlijk elan, een idee dat opborrelt, een verlangen dat opvlamt.
De mens voelt zich als een strijdperk waar goden en demonen
elkaar bevechten."

Sylvain Tesson, Zes maanden in de Siberische wouden,
p169, uitgeverij De Arbeiderspers, 2013


You were drawn in precisely because the whole thing was impossible. Am I
wrong? And if it were to become possible now, would it have any value for
'But it did once become possible.'
'You saw an illusion of possibility. You saw the rainbow. What else do you
want now?'
'What else...?'

'These words we exchange,' he thought, 'they're like a mass of building
blocks lying scattered over a construction site in the dead of the night. With
the immense starry sky spread out about them and its awful pressure of
silence, what else can they do but be mute?'

Yukio Mishima, spring snow,
The Sea of Fertility, Penguin Books,
1986, p178


"by breaking down the gestures related to the daily tasks and by amplifying
them, they make them easier to be spotted"

cartes et lignes d'erre/maps and wander lines,
Traces du réseau de Fernand Deligny 1969-1979,
l'Arachnéen, 2013


"In een boek valt er niets te begrijpen, maar er is veel waarvan je gebruik kunt maken. Niet
iets om te interpreteren of om te betekenen, maar veel om mee te experimenteren. Een
boek moet met iets een machine maken, het moet een stukje gereedschap voor een buiten
zijn. Geen representatie van de wereld, noch een wereld als betekenisdragende structuur.
Het boek is geen wortel-boom maar deel van een rizoom, plateau van een rizoom voor die
lezer bij wie het past. De combinaties, omzettingen en gebruiksaanwijzingen zijn nooit te
vinden binnen een boek, maar afhankelijk van de connecties met een of ander buiten. Ja,
neem ervan wat je wil. Wij pretenderen niet een school te vestigen: scholen, sekten,
parochies, kerken, voor-en achterhoedes zijn nog bomen die zowel in hun opbouw als in
hun belachelijke neergang al het belangrijke dat plaatsvindt vermalen."

Gilles Deleuze,Félix Guattari,
rizoom, p74, uitgeverij Rizoom, 1998


"De dingen die me te binnen schieten, verschijnen niet vanuit hun wortel maar vanuit een punt
ergens in de buurt van hun midden. Probeer ze dus vast te houden, probeer dus een grassprietje
vast te houden dat net in het midden van de stengel begint te groeien, en probeer je daaraan vast
te klampen. Waarom is dat zo moeilijk? Dat is al een vraag van de perceptieve semiotiek. Het is
moeilijk de dingen vanuit hun midden waar te nemen en niet en niet van boven naar beneden of
omgekeerd, van links naar rechts of omgekeerd: probeer het en je zult zien dat alles verandert."

Gilles Deleuze,Félix Guattari,
rizoom, p69, uitgeverij Rizoom, 1998


"Rizomorf zijn betekent: stengels en vezels produceren die er uitzien als wortels, of
liever: die samen met hen de stam binnendringen en hen in staat stelt er op een
nieuwe en ongewone manier gebruik van te maken. wij zijn de boom moe. We moeten
niet meer in bomen, in wortels of in haarwortels geloven, we hebben er genoeg onder
geleden. De hele boomcultuur is op hen gebaseerd, van de biologie tot de linguïstiek.
Alleen onderaardse stengels en luchtwortels, wildgroei en rizoom zijn mooi, zijn
politiek en worden verliefd op elkaar.

Gilles Deleuze,Félix Guattari,
rizoom, p55-56, uitgeverij Rizoom, 1998



The summer had inhaled
And held its breath too long
The winter looked the same
As if it never had gone
And through an open window
Where no curtain hung
I saw you, I saw you
Comin' back to me
One begins to read between
The pages of a look
The shape of sleepy music
And suddenly you're hooked
Through the rain upon the trees
The kisses on the run
I saw you, I saw you
Comin' back to me
You came to stay and live my way
Scatter my love like leaves in the wind
You always say you won't go away
But I know what it always has been
It always has been
A transparent dream
Beneath an occasional sigh
Most of the time
I just let it go by
Now I wish it hadn't begun
I saw you, yes, I saw you
Comin' back to me
Strolling the hills
Overlooking the shore
I realize I've been here before
The shadow in the mist
Could have been anyone
I saw you, I saw you
Comin' back to me
Small things like reasons
Are put in a jar
Whatever happened to wishes
Wished on a star?
Was it just something
That I made up for fun?
I saw you, I saw you
Comin' back to me


"I learnt to read the geography of the house bones."

Anna Kavan,
sleep has his house, p27,
Peter Owen Publishers, 2002


The Ghost's Leavetaking

Enter the chilly no-man's land of about
Five o'clock in the morning, the no-color void
Where the waking head rubbishes out the draggled lot
Of sulfurous dreamscapes and obscure lunar conundrums
Which seemed, when dreamed, to mean so profoundly much,

Gets ready to face the ready-made creation .
Of chairs and bureaus and sleep-twisted sheets.
This is the kingdom of the fading apparition,
The oracular ghost who dwindles on pin-legs
To a knot of laundry, with a classic bunch of sheets

Upraised, as a hand, emblematic of farewell.
At this joint between two worlds and two entirely
Incompatible modes of time, the raw material
Of our meat-and-potato thoughts assumes the nimbus
Of ambrosial revelation. And so departs.

Chair and bureau are the hieroglyphs
Of some godly utterance wakened heads ignore:
So these posed sheets, before they thin to nothing,
Speak in sign language of a lost otherworld,
A world we lose by merely waking up.

Trailing its telltale tatters only at the outermost
Fringe of mundane vision, this ghost goes
Hand aloft, goodbye, goodbye, not down
Into the rocky gizzard of the earth,
But toward a region where our thick atmosphere

Diminishes, and God knows what is there.
A point of exclamation marks that sky
In ringing orange like a stellar carrot.
Its round period, displaced and green,
Suspends beside it the first point, the starting

Point of Eden, next the new moon's curve.
Go, ghost of our mother and father, ghost of us,
And ghost of our dreams' children, in those sheets
Which signify our origin and end,
To the cloud-cuckoo land of color wheels

And pristine alphabets and cows that moo
And moo as they jump over moons as new
As that crisp cusp toward which you voyage now.
Hail and farewell. Hello, goodbye. O keeper
Of the profane grail, the dreaming skull.

Sylvia Plath,
The Colossus, p 31,
Faber&Faber, 2008


"Wie weinig slaapt, moet in waaktoestand de tijd van het dromen
inhalen. Zijn denken functioneert met hetzelfde flitsende ritme,
dezelfde ongrijpbare opeenvolging in de diepte als de droom."

Leonard Nolens,
Dagboek van een dichter (1979-2007), p179,
Em Querido, 2009


"Woorden zijn lucht die betekenis krijgt. Ook onzin is betekenis. Ook onzin
vult het niets en maakt de leegte heel even consistent.

Leonard Nolens,
Dagboek van een dichter (1979-2007), p190,
Em Querido, 2009



"Niemand betrad deze ruimte. Hij was helemaal alleen. En toch, al wist hij zeker dat
er in de kamer en zelfs in de wereld niemand was, hij wist dat er iemand was die in
zijn slaap rondspookte, hem op intieme wijze naderde, iemand die om en in hem
was. In een argeloze beweging ging hij rechtop zitten en, pogend zich met zijn hand
licht te verschaffen, trachtte hij in de nacht te kijken. Maar hij was als een blinde die
als hij iets hoort, haastig het licht aandoet: niets kon hem in staat stellen deze
aanwezigheid in een of andere gedaante te vangen. Hij was in gevecht met iets
ontoegankelijk, iets vreemds, iets waarvan hij kon zeggen: dat bestaat niet, maar
dat hem niettemin met angst vervulde en dat hij voelde dwalen door het gebied van
zijn eenzaamheid. "

Maurice Blanchot, Thomas de Duistere,
p 28, Hölderlin, 1996



"I hid my teddy bear
in holes in crudely built stone walls
saving him from dreams."

Nikola Mazirov,
fragment from "Home" in:
Remnants of another Age, p 97,
Bloodaxe Books, 2013



I open the door fearfully
to draw a border on the carpet
with the sunrays.
I feel like saying something
but the echo of the unfurnished room
is faster than me.
The sweat on the doorknob is not mine
nor do the lichens on my neck
belong to this world.
I realized myself
in several layers of memories,
my soul is a womb palimpsest
of a distant mother.
Hence the afterthought of returning
and the soft creak of the hinges.

I would expand the space with a step
to multiply the grains of dust
and the hairs that fall down,
always white because of
the light.

Nikola Mazirov,
Remnants of another Age, p 83,
Bloodaxe Books, 2013


"Only in this last room, situated at the very top of he house, does night fall entirely.
It is generally beautiful and soothing. It is pleasant not to have to close one's
eyes to be freed from the insomnia of the day. It is also very charming to find in
the darkness outside the same shadows that long ago struck down the truth
inside oneself. This night has its particularities. It brings with it neither dreams
nor the premonitions that, at times, take the place of dreams. Rather it is itself a
vast dream that is not within reach of the person it envelops."

Maurice Blanchot, Aminadab,
p 196, University of Nebraska Press, 2002


"INCUBUS is een Paffie van fwaere Droome, als
eenen menfch meent dat hy van d Nachtmerrie
verfmoort word, maer ten is niet anders dan fwaer en
fwart melancolyk bloed."

Uit Den Schat Des Menschdoms, .25



"hoewel ik langzaamaan besef dat de enige waarheden die er
voor mij toe doen die zijn die ik niet begrijp, niet kan begrijpen.
Het raadselachtige, het ambigue, het onverklaarbare. Wat niet in
een verhaal past, waar geen verhaal in zit."

Donna Tartt, Het Puttertje,
p919, De Bezige Bij, 2013


"Het is een verpletterend besef: van zijn zolder tot zijn kelder is elk
huis, al voor het verdwijnt, zijn eigen containerpark. Haal alles
eruit dat wij nooit gebruiken en het begint te zweven.
Al jaren voor wij onze woning zullen achterlaten, hebben we er al
duizend-en-een voorwerpen overgelaten aan de kamers, kelders
en zolders. Langzaam lossen ze er op in de bergplaatsen waar
wij ze verbergen. En natuurlijk is dat de gewone gang van zaken:
elk bestaan woont dagelijks zichzelf uit."

Bernard Dewulf, dSWeekblad,
zaterdag 8 maart 2014, nr 133


"because there are no final states of being, only the ongoing
process of becoming - unpredictable experience created
anew in each moment. Surf the process, develop or petrify,
learn or die."

Michael Foley, embracing the ordinary,
p154, Simon&Schuster, 2012


still uit "de tafel"project

All those black-and-white flowers on the wallpaper
of the homes we've abandoned
blossom among impersonal histories
just when our words
become a nontransferable heritage,
and the things we want to touch
some other person's presence.

Nikola Madzirov, fragment uit het gedicht
'things we want to touch',uit de bundel "remnants of another age",
p 37, Bloodaxe Books, 2013


"In onbetekenende dingetjes: een zwarte veer, een klein,
banaal boek, een oude foto met fragiele en oudmodische
personages die eruitzien alsof ze lijden aan een ernstige
inwendige ziekte, een aandoenlijke asbak van groene
faience in de vorm van een eikenblad, die de reuk van muffe
as vasthoudt -, in de eenvoudige en elementaire herinnering
aan de bril met dikke lenzen van de oude Samuel Weber -, in
dergelijke nietige versierselen en huiselijke spulletjes vind ik
de hele weemoed van mijn kindertijd terug, evenals het
wezenlijke gevoel van de nutteloosheid van de wereld, die
me aan alle kanten omringt als een waterplas met
versteende golven."

Max Blecher,
Avonturen in de alledaagse onwerkelijkheid,
p 44,L J Veen, 2010




"The amount of chiaroscuro an idea harbors is the only
index of its profundity, as the despairing accent of its
playfulness is the index of its fascination."

E M Cioran, a short history of decay,
p99, Central European Classics, Penguin, 2000


Comme tu me plairais, ô nuit! sans ces étoiles
Dont la lumière parle un langage connu!
Car je cherche le vide, et le noir, et le nu!

Mais les ténèbres sont elles-mêmes des toiles
Où vivent, jaillissant de mon oeil par milliers,
Des êtres disparus aux regards familiers.

fragment uit het gedicht "obsession",
Charles Beaudelaire, De bloemen van het kwaad,
p216,Van Oorschot, 2012


"Man is a lucid nothingness encircling everything and encircled by nothing, who
surveys all objects and possesses none."

"In the evolution of the universe, there is no phenomenon more important than this
possibility, reserved for us, of converting every object into a pretext, to play with our
everyday undertakings and our last ends, to put on the same level, by the divinity of
whim, a god and a broomstick."

E M Cioran, a short history of decay,
p89, Central European Classics, Penguin, 2000


"nous devons être égyptologues. Car il n'y a pas de lois mécaniques entre les
choses, ni de communications volontaires entre les esprits. Tout est impliqué,
tout est compliqué, tout est signe, sens, essence. Tout existe dans ces zones
obscures où nous pénétrons comme dans des cryptes, pour y déchiffrer des
hiéroglyphes et des langages secrets. L'égyptologue, en toutes choses, est
celui qui parcourt une initiation - l'apprenti.

Gilles Deleuze, Proust et les signes,
p112, éditions Quadrige, 2011



Gordon Matta-Clark, Building Cuts


Het huis is oud en uitgewoond en geeft niet thuis.
Het heeft zijn leeggehaalde hart teruggebracht
Tot gruis van een volmaakte bouwval zonder deur.
Er is geen pui, geen bel om een gezicht te roepen.

Van vroeger. In geen bovenvenster komt de schaduw
Van een man, een vrouw tevoorschijn die zich buigt
Over een plein vol kinderstemmen onder de linden.

Het huis is oud en uitgewoond en is niet pluis.
Het luistert nauw, het fluistert en souffleert me
Kelders en zolders, kamers en conversaties
Van dode bewoners. Ik ben hier hun enig adres.

Leonard Nolens,
Manieren van Leven, Gedichten 1975-2011,
p1090,Querido, 2011



Ik luister.

Het was vanavond zo stil in de stad
En zo licht en donker als de voorafbeelding van een komst.

Het is in de nachten hierboven zo stil in dit huis
Dat ik iemand een handschoen kan horen verliezen op straat.

Ik lig in het smalste bed
Te wachten met mijn wang tegen een witgekalkte muur.

Ik droom in de kamer hiernaast iemand thuis te horen komen
Van een lange reis.

Ik droom iemand zich traag te zien ontkleden
Voor de spiegel.

Ik hoor een blauwe jurk zich ruisend vouwen over de rug
Van de stoel bij het raam.

Leonard Nolens,
Manieren van Leven, Gedichten 1975-2011,
p1067,Querido, 2011


"L'art est une véritable transmutation de la matière. La matière
y est spiritualisée, les milieux physiques y sont dématérialisés,
pour réfracter l'essence, c'est-à-dire la qualité d'un monde
originel. Et ce traitement de la matière ne fait qu'un avec le

Gilles Deleuze, Proust et les signes,
p61, éditions Quadrige, 2011


"let us keep our doubts, the appearances of equilibrium, and
the temptation of immanent destiny, any arbitrary and
fantastic aspiration being preferable to the inflexible truths."

E M Cioran, a short history of decay,
p37, Central European Classics, Penguin, 2000


"In Time's sentence men take their place like commas, while,
in order to end it, you have immobilized yourself into a

E M Cioran, a short history of decay,
p30, Central European Classics, Penguin, 2000


Ik ben zoals altijd met niets te vergelijken
In deze kamer, hoe kan ik bestaan?

Te vaak, te lang, te grondig hier in het donker gezeten
Om naar het licht te kijken, te lang
De gouden pupil in het vaderlijk oog van de zon gefixeerd
Om dieper, om verder te kijken dan ik.

Leonard Nolens,
fragment uit het gedicht "Interviews" uit
Manieren van Leven, Gedichten 1975-2011,
p1043,Querido, 2011


Op 5 december 1968 opent Adriaan Raemdonck galerie De Zwarte
Panter in Antwerpen. Nu, 45 jaar later, bestaat de galerie nog altijd. Het
is de langst bestaande galerie in Vlaanderen. Cobra.be schetst een
geschiedenis met archieffragmenten.

De naam 'De Zwarte Panter' bestond al toen Adriaan Raemdonck de
galerie opende. "Ik heb als student aan de academie in 1968 een pand
kunnen huren nabij de Grote Markt. Het was voordien een bekend
bordeel geweest en het stond leeg. Het bordeel heette De Zwarte Panter,
zelfs in het Frans 'La Panthère noire'. Het was niet mijn bedoeling om
galerist voor het leven te worden"
, vertelt Adriaan Raemdonck. "Ik vond
het een fantastische naam en heb de naam dus gelaten."

In 1970 verhuist 'De Zwarte Panter' definitief naar de Hoogstraat. "Ik heb
de naam behouden want die was me intussen dierbaar geworden. Dat is
nu 45 jaar geleden."
Besluit galeriehouder Adriaan Raemdonck.

Bedankt Adriaan en mijn felicitaties voor het
45-jarig bestaan van de Zwarte Panter!
Voor de link naar de website klik op Cobra.be


"There looms, within abjection, one of those violent, dark revolts of
being, directed against a threat that seems to emanate from an
exorbitant outside or inside, ejected beyond the scope of the
possible, the tolerable, the thinkable. It lies there, quite close, but it
cannot be assimilated. It beseeches, worries, and fascinates
desire, which, nevertheless, does not let itself be seduced.
Apprehensive, desire turns aside; sickened, it rejects."

Julia Kristeva, Powers of Horror,
p1, Columbia University Press, 1982



You're only what you see
It's all you'll ever be
It's never been in me
And you never see in me

Some Days

There's a place somewhere
Some place where no one cares
You can be there don't be scared
The place is everywhere

Some Days

Some Days

Some Days

Some Days

Some Days


Nog altijd aan verslaafd!
Zo'n geniale prachtplaat!


"In itself every idea is neutral, or should be; but man animates ideas,
projects his flames and flaws into them; impure, transformed into beliefs,
ideas take their place in time, take shape as events: the trajectory is
complete, from logic to epilepsy … whence the birth of ideologies,
doctrines, deadly games."

E M Cioran, a short history of decay,
p3, Central European Classics, Penguin, 2000


"In een wit kanten gewaad bungelde haar
lichaam aan het koord, en af en toe draaide het,
waardoor ik haar van alle kanten kon bekijken.
Haar gezicht vond ik erg mooi, al hing het
voorover en was het half bedekt door haar haar,
dat een elegante schaduw wierp over haar
enorme, bijna zwarte tong, die haar open mond
vulde als opgegeven braaksel. Haar matbruine,
niet onfraaie armen hingen aan haar licht
ontwrichte schouders, haar blote voeten waren
met de punten naar binnen gedraaid."

Gabrielle Wittkop, De necrofiel,
p28, Van Gennep, 2013


"Like desire, to which it is related, thought feeds on its
own substance; it likes to manifest, to multiply itself."

E.M. Cioran, The new Gods, p70,
The University of Chicago Press, 2013



"How is it that as soon as everything is organized around the power to do good,
something completely enigmatic appears and returns to us again and again
from our own action - like the ever-growing threat within us of a powerful
demand whose consequences are unknown?"

Lacan, The Ethics of Psychoanalysis,
p 289, Routledge Classics series, 2008



Huizen van doden zijn hoog en breed en diep
Als een kinderverstand.

Als iemand in zo'n huis een voet
Verzet, een hand
Verlegt, een keel

Dan zoeft er een ziedende gang door me heen
Van tientallen deuren.

Ik loop op goed geluk een kamer in
En zie mezelf terwijl ik blind word traag verdrinken
In een put van stemmen.

Zo praat een huis om te beginnen.
Zo klinkt een leemte van baksteen en glas.

Leonard Nolens,
Manieren van Leven, Gedichten 1975-2011,
p852,Querido, 2011



"The frightening unknown on the other side of the line is that which in man
we call the unconscious, that is to say the memory of those things he
forgets. And the things he forgets - you can see in which way - are those
things in connection with which everything is arranged so that he doesn't
think about them, i.e., stench and corruption that always yawn like an
abyss. For life after all is rottenness."

Lacan, The Ethics of Psychoanalysis,
p 286, Routledge Classics series, 2008


"Ik geloof niet dat er zoiets is als hedendaagse fictie. De grote kracht van fictie is
dat ze niet hedendaags is, noch kan zijn, vanwege de tijd die nodig is om ze te
schrijven. Als ik een roman zou willen schrijven over vandaag, dan zou mij dat -
mijzelf zijnde - minstens een paar jaar kosten, en tegen die tijd zou hij in zekere zin
al verouderd zijn. Fictie moet tijd en verandering vanuit een langer perspectief
benaderen. Het hedendaagse is het terrein van de journalistiek. Het is de taak van
journalisten om over de dag van vandaag te schrijven: dat is tenslotte wat het
woord jour betekent. Romanschrijvers doen iets anders."

citaat uit een interview met de schrijver Graham Swift,
Rekto:Verso, nr. 38.


"To tell the truth, there are as many worlds as there are dreams, often even as
many as there are phases of a dream. It would be more precise to say that every
dream image appears with its own world."

J-P Sartre, The Imaginary,
Routledge, 2004


"It is obviously because truth is not pretty to look at that
beauty is, if not its splendor, then at least its envelope."

Lacan, The Ethics of Psychoanalysis,
Routledge Classics series, 2008


"Wij zijn smeden van het onbewuste en slaan en hameren plat."

Gilles Deleuze Felix Guattari, Rizoom,
1998 Uitgeverij Rizoom, Utrecht


"Toen de mens de realiteit verruilde voor de idee en de idee voor de
ideologie is hij afgegleden naar een afgeleid universum, een wereld
van bijproducten waarin fictie de kracht van een oergegeven

Cioran, Geschiedenis en utopie,
De Arbeiderspers, 2002


"deze wereld, die absoluut niet prachtig is, het in zekere zin zou kunnen worden als ze
ermee instemde, niet om zichzelf op te heffen (daartoe neigt ze maar al te zeer), maar om
haar rotzooi op te ruimen en onmogelijke taken op zich te nemen, geheel in strijd met dat
afschuwelijke gezonde verstand dat haar verminkt en te gronde richt."

Cioran, Geschiedenis en utopie,
p26, De Arbeiderspers, 2002


"Zijn wij elkaars gerief
In een gereedschapskist
Verzegeld door de goden?"

citaat uit het gedicht:
De Krantenlezer, door Leonard Nolens,
uit: Manieren Van Leven,
gedichten 1975-2011, p751, Querido, 2012


"because darkness happens, it fills a space, and it could also be full of
something, like the way a drawer is full of silverware, or the earth is full
of insects that scatter in panic when you lift a rotten log, even though
darkness could also be a balloon, a balloon filled with black air. But
every time your bare feet touch the ground ( or rather, the Mickey Mouse
rug beside your bed), the same fear grips you, because something could
be down there, there's enough room beneath the bed to hold skinny,
bony arms with long, calloused fingers (or claws) that'll stretch out and
grab you by your ankels, just like aunts do when they want to see how
scrawny you've gotten (their fingers clamp around your legs like iron
shackles for a few long seconds until they let go), but these will never let
go, instead they'll jerk you back hard and fast so that you tumble to the
ground, and then they'll drag you into the darkness beneath the bed, and
you don't want to imagine what'll happen then, the very thought makes
your palms sweat and you have to dry them on the bedspread"

Tor Ulven, Replacement,
p 123-13, Dalkey Archive Press, 2012


Is het immers niet het doel van de scheppende mens zijn creatie
voort te brengen als een verlengstuk van zichzelf, als het vlees
van zijn vlees, en verlangt hij niet tegelijk dat dit deel van hemzelf
tegenover hem staat als een vreemd ding?

Jean-Paul Sartre,Beaudelaire,
p 124, Erven J. Bijleveld, 1999


Maar wat is Satan in wezen anders dan het symbool van ongehoorzame
en pruilende kinderen die de vaderlijke blik vragen hen vast te leggen in
hun unieke essentie en die het kwaad doen binnen het raam van het goede
om hun uniekheid te bewijzen en te laten wijden?

Jean-Paul Sartre,Beaudelaire,
p 75, Erven J. Bijleveld, 1999


Wenteltrap, hoe schiet ik wortel
in mortel, hoe schroef ik mijn holte
naar boven, hoe zolder ik mij
zoals jij in de kroon van die ijlte?

Maar zij beklimt de grootheidswaanzin
van de leegte, vindt de deur
van de hartstochtelijke metafysica.

En samen gekomen, nog op-
gehemeld, in dode materie
verdwalenden, dalen wij af
in de stijgende tredenspiraal.

fragment uit het gedicht:
"De regels van het huis", Leonard Nolens,
uit: "Manieren van leven/gedichten 1975-2011",p 505,
Querido, Amsterdam-Antwerpen, 2012


"Kenmerkend voor het drogbeeld is dat het geen kopie is,
maar alle kopieën vernietigt door tevens de modellen
te vernietigen, waardoor elke gedachte een daad van
agressie wordt."

Verschil en herhaling, p 13,
Boom, Amsterdam, 2011



































"bevrijd jezelf zover je kunt, dan heb je het jouwe gedaan, want het is niet iedereen
gegeven alle beperkingen te doorbreken, of sprekender: niet voor iedereen is datgene
een beperking wat het voor een ander wel is. Vermoei je daarom niet met de
beperking van een ander; het volstaat al de jouwe neer te halen. Wie is er reeds in
geslaagd ook maar één beperking voor alle mensen neer te halen? Lopen niet
vandaag zoals altijd al ontelbare mensen met alle "beperkingen van de mensheid"
rond? Wie één van zijn beperkingen omverwerpt, kan anderen een weg en een
middel getoond hebben. Maar het omverwerpen van hun beperkingen blijft hun eigen
zaak. Ook al doet niemand iets anders. Van de mensen vragen dat ze helemaal mens
worden, betekent dat men van hen eist dat ze alle menselijke beperkingen
omverwerpen. Dat is onmogelijk, omdat de mens geen beperkingen heeft. Ik heb er
wel, maar ook enkel mijn beperkingen gaan mij iets aan en alleen door mezelf
kunnen ze bedwongen worden. Een menselijk ik kan ik niet worden, omdat ik nu
eenmaal ik en niet enkel mens ben."

citaat uit: Max Stirner,De Enige En Zijn Eigendom,
uitgave 2012, p124


dit is geen labyrint ik ken
de weg die deze gangen gaan
ik ken de treden van de trap
hun doel de duisternis

citaat uit: Gertrude Starink,
de weg naar Egypte, het balanseer, 2012, p 20


"Wat in het heelal rondspookt en zijn mysterieuze, "onbegrijpelijke" wezen
aandrijft, is juist het geheimzinnige spook dat we het hoogste wezen noemen. En
dit spook te doorgronden, het te begrijpen en er werkelijkheid in te ontdekken
(het "bestaan van god" te bewijzen), dat hebben de mensen zich duizenden jaren
lang tot taak gesteld. Ze hebben zich uitgesloofd met de gruwelijkste
onmogelijkheid, de eindeloze Danaïdenarbeid, nl. het spook in een niet-spook,
het onwerkelijke in het werkelijke en de geest in een hele en lijfelijke
persoonlijkheid te veranderen. Achter de bestaande wereld zochten ze het "ding
op zich", het wezen. Ze zochten het onding achter het ding."

Max Stirner, De Enige En Zijn Eigendom,p 56,
uit een nieuwe nederlandse vertaling van 2012.


"I find the time to realize
That what I find to be
I be and that is all I own -
The thought of the me I wish to be
For nothing else is half as real
As the myth of me."

Quote from "The Myth of Me,
poem by Sun Ra,
in "interviews and essays Sun Ra",
p 44, Headpress, 2010


"They say that history repeats itself: but history is only his-story. You haven't
heard my story yet. My story is different from his story. My story is not part of
history because history repeats itself. But my story is endless, it never repeats
itself. Why should it? The sunset does not repeat itself. Neither does a sunrise.
Nature never repeats itself. My story is close to mystery. My story is better for
man than history. Mystery is better than history. What's your story?"

Quote from Sun Ra in:
Space is the place, the lives and times of Sun Ra,
John F. Szwed,
p 317, Da Capo Press, 1998


Floating in red again
A deepened soil
Empty cup
Trade not known
Showing promise of a perfect land
No regrets for a fallen ground
The omen passed
Woman possessed
Reflect on the duties held
Oceans morph to dust
Chasing the timeline
Bolts of light flash
Original storm god
The atmosphere that floats above the earth
Is corrupt for man
This we know
What has dwelt within the early dawn has gone away
That's okay
Ancient elm
Ride the vine of father ground our carving
The atmosphere that floats above the earth is corrupt for man
This we know
Made of ash
Betray her presence
Gentle breath


"De menselijke geest verdraagt geen wanorde omdat hij wanorde
niet kan bevatten, ik bedoel dat hij wanorde niet kan bevatten als
iets primaire. Maar dat een idee slechts dáár opkomt waar ook de
tegenovergestelde idee wordt geconcipieerd, is een waarheid die
nog onvoldoende onderzocht is. Wanorde kan slechts in relatie tot
orde worden gedacht, en als uitvloeisel daarvan kan orde slechts
in relatie tot wanorde worden gedacht. Maar alleen als uitvloeisel

Louis Aragon,
De boer van Parijs,p 177
Historische Uitgeverij, Groningen, 1998


"Memory is the seamstress, and a capricious one at that. Memory runs her needle
in and out, up and down, hither and thither. We know not what comes next, or what
follows after. Thus, the most ordinary movement in the world, such as sitting down
at a table and pulling the inkstand towards one, may agitate a thousand odd,
disconnected fragments, now bright, now dim, hanging and bobbing and dipping
and flaunting, like the underlinen of a family of fourteen on a line in a gale of wind.
Instead of being a single, downright, bluff piece of work, of which no man need feel
ashamed, our commonest deeds are set about with a fluttering and flickering of
wings, a rising and falling of lights."

Orlando, Virginia Woolf
p 55, Penguin Books


"There is no objective truth, just an irreducible multitude of subjectively
distortedbiased narratives."

Slavoj Žižek
The Parallax View, p 173,
The MIT Press, 2006




"De plaats van het nieuwe is ingenomen door de officiële praktijk van de modes
en de trends, dat wil zeggen de plaats van het nieuwe wordt in eerste instantie
ingenomen door het nieuwtje."

Botho Strauss, Paren, passanten,
privé-domein, 1983, p 95


Lost Things

They are lost, but also not lost but somewhere in the world. Most of them are
small, though two are larger, one a coat and one a dog. Of the small things,
one is a certain ring, one a certain button. They are lost from me and where I
am, but they are also not gone. They are somewhere else, and they are there
to someone else, it may be. But if not there to someone else, the ring is, still,
not lost to itself, but there, only not where I am, and the button, too, there,
still, only not where I am.

Lydia Davis,
The collected stories, p 275,
Penguin Books, 2009



'The human being is this night, this empty nothing, that contains everything in its
simplicity - an unending wealth of many representations, images, of which none
belongs to him - or which are not present. This night, the interior of nature, that
exists here - pure self - in phantasmagorical representations, is night all around it,
in which here shoots a bloody head - there another white ghaslty apparition,
suddenly here before it, and just so disappears. One catches sight of this night
when one looks human being in the eye - into a night that becomes awful.'

Slavoj Žižek quoting Hegel in
'The Parallax View', p 44,
The MIT Press, 2006


page from manga serie dragonhead,
by Minetaro Mochizuki, 1995



"tout ce qui est simple, tout ce qui est fort en nous,
tout ce qui est durable même,
est le don d'un instant.

Gaston Bachelard,l'intuition de l'instant, p34
1992, Editions Stock



It is true that houses provide us with a sense that the past can be preserved within
the stable confines of their solid walls. But the house is not fixed forever by its site
and structure: it is also an evolving entity of layered residues and accretions,
responsive to the subtle modifications of habitual experience.

Joe Moran, Houses, Habits and Memory,
from 'Our House, The representation of
Domestic Space in Modern Culture', p42,
Edited by Gerry Smyth and Jo Croft,
Rodopi, NY, 2006




"After you do something like that, the everyday look of things might seem to change
a little. Things may look different to you than they did before. But don't let
appearances fool you. There's always only one reality."

Haruki Murakami, 1Q84
Alfred A Knopf, New York, 2011, p 108


"Gewone feiten zijn in de tijd geclassificeerd, zijn er als op een draad achter elkaar
geregen. In zijn verloop hebben ze hun antecedenten en consequenties die elkaar
verdringen, elkaar zonder ophouden en zonder tussenruimte op de hielen zitten.
Dat is ook van betekenis voor de narratie, waarvan voortzetting en opeenvolging
de ziel zijn.
Wat echter te beginnen met gebeurtenissen die geen eigen plaats in de tijd
hebben gekregen, gebeurtenissen die te laat kwamen, pas toen de hele tijd al was
vergeven, verdeeld en opgemaakt, en die nu als het ware zijn gestrand, die
ongeclassificeerd, dakloos en verdwaald in de lucht hangen?

Bruno Schulz,
verzameld werk, p 136
Meulenhoff, 2006


Waanzin is niet noodzakelijk een instorting (breakdown); ze kan ook een
doorbraak (breakthrough) zijn... Een individu dat de transcendentale ervaring van
een ikverlies doormaakt, kan al dan niet op verschillende manieren in verwarring
raken. Dan kan men hem terecht als gek beschouwen. Maar gek zijn betekent niet
noodzakelijk ziek zijn, ook al worden de twee categorieën in onze wereld
voortdurend door elkaar gehaald... Alles is dubbelzinnig vanuit het vervreemde
gezichtspunt van onze geestelijke pseudogezondheid. Onze gezondheid is geen
'echte' gezondheid. Hun waanzin is geen 'echte' waanzin. De waanzin van onze
patiënten is een product van de verwoestingen die we bij hen aanrichten, en die ze
bij zichtzelf aanrichten. Laat niemand ervan uitgaan dat wij met 'echte' waanzin in
aanraking komen, of dat wij echt gezond van geest zijn. De waanzin die wij in
'patiënten' aantreffen is een grove karikatuur, een aanfluiting, een groteske parodie
van wat de natuurlijke genezing van die vervreemde integratie, die wij 'geestelijke
gezondheid' noemen, zou kunnen zijn. Echte geestelijke gezondheid impliceert op
de ene of andere manier de ontbinding van het normale ik...

Gilles Deleuze, Felix Guattari,
Anti-Oedipus,Kapitalisme en Schizofrenie 1, p 168-169
Uitgeverij Klement/Pelckmans, 2010




"For one thing, in Kharms's world, absurd life is real life. Transcendent, noumenal
reality can be glimpsed only in the oddest objects, in the most awkward gestures
and the most senseless events. The "events" he describes are simultaneously
completely normal, even banal, and outside the norm. They are by turn everyday
incidents (...) and otherworldly interventions in our daily affairs, as with the
appearance of a wish-granting fairy in a hotel restaurant in the story "On
Equalibrium" or the raising of the dead in his novella, The Old Woman. It is
precisely in these manifestations of nonsense that the artificial logic of civilization
(...) is made vulnerable to the illogic of something at its base inexplicable, infinite,
and immeasurable: the Real."

Matvei Yankelevich,
introduction to the life and work of Daniil Kharms in:
today I Wrote Nothing, the selected writings of
Daniil Kharms, Ardis Books, 2009




Occupy your quiet corner,
as everybody does,
who does not wish
to raise their voice,
or lacks the courage necessary;
nervous,in a sea of faces;
simply waiting
for someone
to recognise the fact that you exist.
So occupy your quiet corner,
as everybody does,
who does not wish
to raise their voice,
or lacks the courage necessary;
nervous,in a sea of shit;
simply waiting
for someone

Patrik Fitzgerald


page from CF's "powr masters"


still from the russian movie:
the ugly swans, by Konstantin Lopushansky


"know this: The more simplicity
the higher the quality."

Daniil Kharms,
excerpt from: HNYU-friend of the lamp,
the selected writings of
Daniil Kharms, Ardis Books, 2009



Blue Notebook no.2

Once there was a redheaded man without eyes and without ears. He
had no hair either, so that he was a redhead was just something they
He could not speak, for he had no mouth. He had no nose either.
He didn't even have arms or legs. He had no stomach either, and he
had no back, and he had no spine, and no intestines of any kind. He
didn't have anything at all. So it is hard to understand whom we are
really talking about.
So it is probably best not to talk about him any more.

Daniil Kharms, Today I Wrote Nothing,
Ardis Books, 2009, p 45


In het meinummer van het tijdschrift
Een fout in een tekening kan leiden tot nieuwe,
onvoorziene vormen. Nanda Janssen vraagt
vier kunstenaars (Maarten Dekker, Stefan
Serneels, Richtje Reinsma, Eugénie
Goldschmeding) naar hun ervaringen.


"There is no steady unretracing progress in this life; we do not advance through
fixed gradations, and at the last one pause: - through infancy's unconscious spell,
boyhood's thoughtless faith, adolescence' doubt (the common doom), then
scepticism, then disbelief, resting at last in manhood's pondering repose of If. But
once gone through, we trace the round again; and are infants, boys, and men, and
Ifs eternally. Where lies the final harbor, whence we unmoor no more? In what rapt
ether sails the world, of which the weariest will never weary? Where is the
foundling's father hidden? Our souls are like those orphans whose unwedded
mothers die in bearing them: the secret of our paternity lies in their grave, and we
must there to learn it."

Herman Melville, Moby-Dick or The Whale,
p 535, Penguin Classics,2003


"Huizen zijn werkelijk heel vreemde dingen. Ze hebben vrijwel geen algemeen
bepalende eigenschappen: ze kunnen praktisch elke vorm hebben, van nagenoeg
elk materiaal zijn gebouwd, vrijwel alle afmetingen hebben en overal voorkomen.
Maar overal ter wereld weten we meteen wat huizen zijn en herkennen we
huiselijkheid op het eerste gezicht."

Bill Bryson, Een huis vol,
een kleine geschiedenis van het dagelijkse leven,
Atlas, 2010




"All visible objects, man, are but as pasteboard masks. But in each event - in the
living act, the undoubted deed - there, some unknown but still reasoning thing puts
forth the mouldings of its features from behind the unreasoning mask."

Herman Melville,
Moby-Dick or, The Whale,
penguin classics,


filmstill uit 'city of the dead'


A.H.: Not too much ... sometimes ... and my dreams are very reasonable.
In one of my dreams I was standing on Sunset Boulevard, where the trees
are, and I was waiting for a Yellow Cab to take me to lunch. But no
Yellow Cab came by: all the automobiles that drove by me were of 1916
vintage. And I said to myself, "It's no good standing here waiting for a
Yellow Cab because this is a 1916 dream!" So I walked to lunch instead.
F.T.: Did you really dream this, or is it a joke?
A.H.: No, it's not a gag; I really had a dream like that!
F.T.: It's almost a period dream! But would you say that dreams have a
bearing on your work?
A.H.: Daydreams, probably.
F.T.: It may be an expression of the unconscious, and that takes us back
once more to fairy tales. By depicting the isolated man who's surrounded
by all sorts of hostile elements, and perhaps without even meaning to,
you enter the realm of the dreamworld, which is also a world of solitude
and of danger.
A.H.: That's probably me, within myself.
F.T.: It must be, because the logic of your pictures, which is sometimes
decried by the critics, is rather like the logic of dreams. Strangers on
a Train
and North by Northwest, for instance, are made up of a series
of strange forms that follow the pattern of a nightmare.
A.H.: This may be due to the fact that I'm never satisfied with the
ordinary. I'm ill at ease with it.
F.T.: That's very evident. A Hitchcock picture that didn't involve death
or the abnormal is practically inconceivable. I believe you film emotions
you feel very deeply - fear, for instance.

Hitchock/Truffaut, The definitive study of Alfred Hitchcock by François Truffaut,
p 259-260, Simon&Schuster paperbacks, New York, 1983



"To stay with the audience, Hitchcock set out to win it over by reawakening all the
strong emotions of childhood. In his work the viewer can recapture the tensions
and thrills of the games of hide-and-seek or blindman's buff and the terror of those
nights when, by a trick of the imaginiation, a forgotten toy on the dresser gradually
acquires a mysterious and threatening shape."

The definitive study of Alfred Hitchcock by François Truffaut,
Simon&Schuster paperbacks, 1983, p 15


"Hitchcock claims that the McGuffin (...) is in itself of no importance, a mere nothing.
If one were then to ask what such a device were for, the answer would be that in
serves to set the story going or, more precisely, to bring desire into play, and to
make it circulate. A McGuffin may be defined as an object of desire - indeed, the
quintessential object of desire, still more so because it traverses a space whose
nature is architectural or, in other words, dramatized."

Escerpt from:
Everything you always wanted to know about Lacan,
but were afraid to ask Hitchcock, edited by Slavoj Zizek, p.151
Verso, 2010


"The McGuffins signify only that they signify, they signify the signification as such;
the actual content is entirely insignificant. They are both at the core of the action
and completely irrelevant; the highest degree of meaning - what everybody is after
- coincides with an absence of meaning. The object itself is a vanishing point, an
empty space; it does not need to be shown or to be present at all - as in Blow-up -
an evocation by words is enough. Its materiality is inessential; it suffices that we are
merely told of its existence."

Hitchcock's Objects, Mladen Dolar,
from the book:Everything you always wanted to know about Lacan,
but were afraid to ask Hitchcock, edited by Slavoj Zizek, p.45
Verso, 2010


"And it is not yet enough to have memories. One has to be able to forget them,
if there are a great many, and one must have great patience, to wait for their return.
For it is not the memories in themselves that are of consequence. Only when they
are become the very blood within us, our every look and gesture, nameless and no
longer distinguishable from our inmost self, only then, in the rarest of hours, can the
first word of a poem arise in their midst and go out from among them."

Rainer Maria Rilke, The Notebooks of Malte Laurids Brigge, p 14,
Penguin Classics


pagina uit 'PowrMasters', door C.F.
Voor meer informatie over deze auteur,
klik op picturebox


A large house left deserted by those who have filled its rooms with emotions and
life, expresses a silence, a quality all its own. A house unfurnished and empty
seems less impressively silent. The fact of its devoidness of sound is upon the
whole more natural. But carpets accustomed to the pressure of constantly passing
feet, chairs ans sofas which have held human warmth, draperies used to the touch
of hands drawing them aside to let in daylight, pictures which have smiled back at
thinking eyes, mirrors which have reflected faces passing hourly in changing
moods, elate or dark or longing, walls which have echoed back voices--all these
things when left alone seem to be held in strange arrest, as if by some spell
intensifying the effect of the pause in their existence.

In the closed room,Frances Hodgson Burnett,
Hardpress Publishing, Miami


"I always knew I wanted my novel Room
to work on two levels: as a universal,
almost fairy-tale story about love between
mother and son, and as a totally realistic
child’s-eye account of being raised in
a locked room that measures 11 foot by 11."
(Emma Donoghue)

for the full collumn:
Behind the Book:
The dark corners of research that inspired
’Room’, click on Emma Donoghue


Het begint in een kamer met ijzeren staven voor het raam... twee (vrouwelijke)
figuren bij een tafel... één figuur toont een gezicht (en dat is al vrij uitzonderlijk bij
Serneels)... wat volgt is een (rol)trap... een meisje staat klaar om naar boven te
gaan... daar wacht een leeg hemelbed met de schaduw van een oudere vrouw die
naar het bed kijkt (flash back?) en ook in de volgende tekeningen terugkijkt in haar
geschiedenis als 'onbezorgd meisje'... verder evoluerend in een web van draden
die mensen, gewild of ongewild, verbinden... een evolutie die oploopt in
spanning...gevolgd door moedeloosheid, een poging tot ontsnappen uit de deprimerende werkelijkheid...

Fragment uit een bespreking van
m'n leporello boek.
Bedankt voor de mooie bespreking, artspotter!
Voor de volledige bespreking, klik op: link


"There is, in science fiction horror movies, a figure of alien opposed
to that of the irrepresentable and all-devouring monster of Scott's
Alien, a figure immortalized in a whole series of films from the early
1950s whose most famous representative is The Invasion of the
Body Snatchers. An ordinary American wanders somewhere in the
half-abandoned countryside, when his car breaks down, so he goes
for help to the closest small town; soon, however, he notices that
something strange is going on in the town - people behave in a
strange way, as if they are not fully themselves. It becomes clear
to him that the town is already taken over by the aliens who penetrated
and colonized human bodies, controlling them from within: although
the aliens look and act exactly like humans, there is as a rule a tiny
detail which betrays their true nature (a strange glimpse in their eyes;
too much skin between their fingers or between their ears and heads).
This detail is the Lacanian objet petit a, a tiny feature whose presence
magically transubstantiates its bearer into an alien. In contrast to
Scott's alien who is totally different from humans, the difference is here
minimal, barely perceptible - and are we not dealing with the same in our
everyday racism? Although we are ready to accept the Jewish, Arab, Oriental
other, there is some detail which bothers us in the West: the way they
accentuate a certain word, the way they count money, the way they laugh.
This tiny feature renders them aliens, no matter how they try to behave
like us."

for full text click on:

How to Read Lacan
5. Troubles with the Real: Lacan as a Viewer of Alien


"Et l'autre: «Viens! oh! viens voyager dans les rêves,
Au delà du possible, au delà du connu!»"

Excerpt from 'la voix, Baudelaire,
Les fleurs du mal


excerpt from Taiyo Matsumoto's manga:
'gogo monster'
2009, VIZ Media,San Francisco


"Er gebeuren dingen op aarde die niet in een verhaal passen, maar nog minder in
de werkelijkheid. Praat u mij toch niet van krankzinnige, absurde of vreemde feiten
of geschiedenissen, er zijn feiten die griezelig zijn, die je hele wereldbeeld van
een angstig waas voorzien zodat je gaat denken: "Zou ik er misschien óók iets mee
te maken hebben?"

J.M.A. Biesheuvel, De Weg naar het Licht, p.148-149
Meulenhoff, Amsterdam, 1981


still from the movie 'the cat and the canary', 1978


"Elk waarachtig gevoel is in werkelijkheid onvertaalbaar. Het uitdrukken is het
verraden. Maar het vertalen is het achterhouden. De ware uitdrukking verbergt wat
zij openbaart. Zij stelt de geest tegenover de ware leegte van de natuur, door uit
reactie een soort volte in het denken te creëren. Of, zo men wil, met betrekking tot
de illusie-manifestatie van de natuur, zij creëert een leegte in het denken.

Antonin Artaud, Het theater van de wreedheid, p.86
Uitgeverij ijzer, Utrecht, 2008


excerpt from Kazuo Umezu's
manga serie
'The drifting classroom'


excerpt from Naoki Urasawa's manga serie


"Elk waarachtig gevoel is in werkelijkheid onvertaalbaar. Het uitdrukken is het
verraden.Maar het vertalen is het achterhouden. De ware uitdrukking verbergt wat
zij openbaart. Zij stelt de geest tegenover de ware leegte van de natuur, door uit
reactie een soort volte in het denken te creëren. Of, zo men wil, met betrekking tot
de illusie-manifestatie van de natuur, zij creëert een leegte in het denken.

Antonin Artaud, Het theater van de wreedheid, p.86
Uitgeverij ijzer, Utrecht, 2008


"Things are inert: they have meaning only in function of the life that makes use of
them. When that life ends, the things change, even though they remain the same.
They are there and yet not there: tangible ghosts, condemned to survive in a world
they no longer belong to. (...)
In themselves, the things mean nothing, like the cooking utensils of some vanished
civilization. And yet they say something to us, standing there not as objects but as
remnants of thought, of consciousness, emblems of the solitude in which a man
comes to make decisions about himself: whether to color his hair, whether to wear
this or that shirt, whether to live, whether to die. And the futility of it all once there is

Paul Auster, The Invention of Solitude, p.10-11
faber&faber, London, Boston, 1992


"ik ben niet op zoek naar een abstractie van een bepaald beeld. Ik ben eerder
geïnteresseerd in de confrontatie van een bepaald beeld met een ander, niet
gerelateerd beeld, en de verhalen en de associaties die uit deze confrontatie

citaat uit het artikel:
Ben Frost, klanklandschappen uit lichaamskrochten,
Gonzo(circus) nr. 95, p. 26


still uit de jeugdfilm 'karlsson på taket', 1974



"...tho you live in an apartment, waking from the sweating nightmare of hair starting
to grow on all the walls and the great sound of breathing."
(p 24)

"You are not certain which reality to hold constant."
(p 27)

Ron Silliman, The Age of Huts,
University of California Press, 2007


"Ik geloof niet dat er zoiets is als hedendaagse fictie. De grote kracht van fictie is dat
ze niet hedendaags is, noch kan zijn, vanwege de tijd die nodig is om ze te
schrijven. Als ik een roman zou willen schrijven over vandaag, dan zou mij dat -
mijzelf zijnde - minstens een paar jaar kosten, en tegen die tijd zou hij in zekere zin
al verouderd zijn. Fictie moet tijd en verandering vanuit een langer perspectief
benaderen. Het hedendaagse is het terrein van de journalistiek. Het is de taak van
journalisten om over de dag van vandaag te schrijven: dat is tenslotte wat het
woord jour betekent. Romanschrijvers doen iets anders."

citaat uit een interview met de schrijver Graham Swift
in het tijdschrift Rekto:Verso, nr. 38.
Voor het volledige interview, klik hier





"Ambition comes when early force is spent
And when we find no longer all things possible.
Ambition comes behind and unobservable."

Murder in the Cathedral,
Yellow series no.1,
Hilversum, 1961


"In fact what makes the nature of the dream is that reality entirely escapes the
consciousness that tries to recapture it; all the efforts of consciousness are turned
despite it to producing the imaginary. The dream is not fiction taken for reality, it is
the odyssey of a consciousness dedicated by itself and in spite of itself to building
only an irreal world. The dream is a privileged experience that can help us to
conceive what a consciousness would be like that had lost its 'being-in-the-world'
and had, at the same time, been deprived of the category of the real."

Jean-Paul Sartre
The Imaginary, p 175


"To tell the truth, there are as many worlds as there are dreams, often even as
many as there are phases of a dream. It would be more precise to say that every
dream image appears with its own world."

Jean-Paul Sartre
The Imaginary,


"And in the midst of this horrendous confusion, stands man - naive and powerless.
But he has his sanity. He blows it up carefully like a soap bubble and strikes a
defiant posture in its center. And against the walls of his bubble, his phantoms
storm in vain. Within his bubble he proceeds calmly to assert himself."

Ben Hecht,
Fantazius Mallare, A Mysterious Oath,
A Harvest/HBJ Book,


still from film:
the old dark house, 1932


"we are the music makers,
and we are the dreamers of dreams"

Gene Wilder,
Willy Wonka & the Chocolate Factory,


"For the outmoded not only recalls the present to the past; it may also return the
past to the present, in which case it often assumes a demonic guise."

Hal Foster
Compulsive Beauty, p 164,
The MIT Press, 1993


"Wardrobes with their shelves, desks with their drawers, and chests with their false
bottoms are veritable organs of the secret psychological life.
(...)the inner space of an old wardrobe is deep. A wardrobe's inner space is also
intimate space, space that is not open to just anybody."

Gaston Bachelard
The poetics of space, p 78,
Beacon Press, Boston, 1994


seen yesterday (*****)


"Want onze ziel is genoodzaakt elke nieuwe ruimte die haar wordt aangeboden te
vullen, over te schilderen, te doordringen met haar geuren en er haar klanken op af
te stemmen, en ik weet maar al te goed hoe je de eerste avonden kunt lijden als je
ziel eenzaam is en in het reine moet komen met de kleur van de leunstoel, het
tikken van de klok, de geur van de sprei,... "

Marcel Proust
Tegen Sainte-Beuve, Relaas van een ochtend, p 201,
Athenaeum-Polak & Van Gennep, Amsterdam, 2009


"He sat naked in his rocking-chair of undressed teak, guaranteed not to crack, warp,
shrink, corrode, or creak at night. It was his own, it never left him. The corner in
which he sat was curtained off from the sun, the poor old sun in the Virgin again for
the billionth time. Seven scarves held him in position. Two fastened his shins to the
rockers, one this thighs to the seat, two his breast and belly to the back, one his
wrists to the strut behind. Only the most local movements were possible. Sweat
poured off him, tightened the thongs. The breath was not perceptible. The eyes,
cold and unwavering as a gull's, stared up at an iridescence splashed over the
cornice moulding, shrinking and fading.
He sat in his chair in this way because it gave him pleasure! First it gave his body
pleasure, it appeased his body. Then it set him free in his mind, as described in
section six. And life in his mind gave him pleasure, such pleasure that pleasure
was not the word."

Samuel Beckett
Murphy, p 5-6,
Picador, London,


"De verveling heeft zich als een 'onaangename gast' in de westerse wereld
gevestigd, en er is niets dat er op wijst dat deze gast voornemens is te vertrekken.
Zo ons nog iets rest tijdens het 'wachten op niet' is het een 'meubileren' (Beckett) of
een 'bevolken' (Pessoa) van de leegte. Deze wordt echter overwoekerd door een
louter esthetisch en materialistisch 'meubileren' van de leegte van het bestaan in
het 'Schöner Wohnen': het optimaliseren van de 'woonomgeving in het rimpelloze
bestaan van wat Nietzsche 'de laatste mensen' heeft genoemd."

Awee Prins
Uit verveling, p 93,
uitgeverij Klement, Kampen,


"On the tenth floor, down the back stairs, it's a no man's land"

"This is the room, the start of it all, no portrait so fine, only sheets on the wall,"

source: Disorder, Day Of The Lords
Joy Division, 1979



Well, I'm in a room, anyway. Or a cell, I can't tell which is more correct. Not very big.
Green walls, white ceiling lamp. A bed by one wall and by the opposite wall a desk
with the keyboard I'm typing on right now. The keyboard is attached rigidly to the
desk. Above the desk there's an LCD screen set in the wall behind thick glass.
That's where all these letters appear. It's impossible to break, I tried already. The
room has two doors, one made of strange, blackish-green metal. It's locked. There's
a raised section in the middle of it. The other door's made of wood, painted white,
and it leads into a bathroom. It's open.

Victor Pelevin,
The Helmet Of Horror, p 4-5
Canongate Books Ltd,


"Comprehension is a movement which is never-ending, it is the reaction of the mind
to an image by another image, to this one by another image and so on, in principle
to infinity."

Jean-Paul Sartre,
The Imaginary, p 116
Routledge, London & New York


"(...) en wakker geworden in het donker is hij niet bij machte die te reconstrueren en
zich te orienteren, waardoor zijn leven op de tast ronddwaalt op zoek naar een
verblijfplaats en een tijd, terwijl alle muren waartussen hij heeft geslapen razend
op elkaar losstormen in het donker om een vorm te geven aan de onbekende
plaats waar hij is ontwaakt."

Marcel Proust,
Tegen Saint Beuve (relaas van een ochtend), p46-47
Atheneum, Amsterdam,


A change of speed, a change of style.
A change of scene, with no regrets,
A chance to watch, admire the distance,
Still occupied, though you forget.
Different colours, different shades,
Over each mistakes were made.
I took the blame.
Directionless so plain to see,
A loaded gun won't set you free.
So you say.

We'll share a drink and step outside,
An angry voice and one who cried,
we'll give you everything and more,
The strains too much, can't take much more.
Oh, I've walked on water, run through fire,
Can't seem to feel it anymore.
It was me, waiting for me,
Hoping for something more,
Me, seeing me this time, hoping for something else.



"A man is not an archivist of his own life, obliged to preserve
documents impartially for a future historian to interpret: he wants a
commodious house filled with objects that support his sense of self."

Yi-Fu Tuan,
Sapce and Place,
University of Minnesota Press,


"There are many worlds, and they all run parallel to one another,
worlds and anti-worlds, worlds and shadow-worlds, and each world is dreamed or imagined
or written by someone in another world. Each world is the creation of the mind."

Paul Auster,
Man in the Dark,
faber and faber,


"The will to live is no more than the hypnotism of banalities."

"Perhaps the greatest miracle is that which enables man to tolerate life,
(...),"which enables him to embrace its illusions and translate its
monstrous inchoherence into delightful, edifying patterns. It is the
miracle of sanity. To stand unquestioning befor mysteries, to remain
an undisturbed part of chaos, ah! what an adjustment! Content and
even elate amid the terrible circle of Unknowns, behold in this
the heroic stupidity of the sane...a stupidity which has already
outlived the Gods."

Ben Hecht,
Fantazius Mallare,
A Harvest/HBJ Book,
Harcourt Brace Jovanovich,
New York and London, 1978

FOR MORE INFO, click on rossicontemporary


Ik meen dat het rationaliseren van de visie die in een kunstwerk
zit, gelijkstaat aan het ontmaskeren van de acteurs. Het is het einde
van de pret, een verarming van de problematiek van het werk. Niet
omdat de kunst dan een logogrief met een verborgen sleutel zou zijn,
en de filosofie dezelfde logogrief - opgelost. Het verschil reikt dieper.
In het kunstwerk is de navelstreng die het met de totaliteit van onze
problematiek verbindt nog niet doorgesneden, daar circuleert nog het
bloed van het geheim, de bloedvaten strekken zich uit tot in de
omringende nacht en keren vandaar gevuld met een donker fluïdum terug.
In de filosofische interpretatie hebben we alleen nog een van het geheel
afgezonder anatomisch preparaat over.

Bruno Schultz,
verzameld werk, p 417
Meulenhoff, 2006


A character is a formal unit and as such it is part of the syntactic
dimension, but if the doubt is expressed by a character (and thus
becomes a theme), the syntactic and the semantic dimensions
become entangled. The fantastic is no longer fantastic when
the reader gives an explanation of the events, when the hesitation
is overcome. "At the story's end, the reader makes a decision even
if the character does not; he opts for one solution or the other,
and thereby emerges from the fantastic" (Todorov: 41).
If the reader decides that the events are to be explained
in a natural, rational way, in spite of the bizarre nature of these
events, then the work is an expression of the genre in the
transition to the 'uncanny' or 'l'étrange,' it becomes
'fantastic-uncanny.' If, on the other hand, the explanation
is supernatural, the work becomes a transition to the 'marvelous'
or 'le merveilleux,' it becomes 'fantastic-marvelous'.

Excerpt from article:
The Return of the Key: The Uncanny in the Fantastic
Authors: Pieter Borghart, Christophe Madelein
for full article click on: link


"aan de laarzen van een meisje dat steentjes huilt"

fragment uit het gedicht:
Dit is Ierland,
Peter Holvoet-Hanssen,
Prometheus, 2006
klik op het kapersnest


"Terms, names or even pictures that may be familiar in daily life, yet possess
specific connotations in addition to their conventional and obvious meanings.
They imply something vague, hidden, and unknown to us."

Dr. Carl Gustav Jung


the 1st volume of the sketchbook "the chainreaction" is almost launched. I hope it arrives
back to me once it is filled with works by different artists (one page for every artist)
and when the artist who used the last page has send it back to me. I hope to sell
the book, so I can use that money to publish the volume. I have 4 others:
they will be launched afterwards to different artists, in different networks.

Thanks to my father,
who already made five
beautifull blank sketchbooks
by hand.

to be continued...


'because life is a means of extracting fiction'

Paul Morley
(extract from booklet included with the cd:
The best of Joy Division, 2008)


"It is one thing to make an idea clear, and another to make it affecting to the imagination."

Edmund Burke,
A Philosophical Enquiry into the Sublime and Beautiful,
page 103,
Penguin Classics, 2004


"Gewone feiten zijn in de tijd geclassificeerd, zijn er als op een draad achter elkaar geregen.
In zijn verloop hebben ze hun antecedenten en consequenties die elkaar verdringen, elkaar
zonder ophouden en zonder tussenruimte op de hielen zitten. Dat is ook van betekenis voor de narratie, waarvan voortzetting en opeenvolging de ziel zijn.
Wat echter te beginnen met gebeurtenissen die geen eigen plaats in de tijd hebben gekregen,
gebeurtenissen die te laat kwamen, pas toen de hele tijd al was vergeven, verdeeld en opgemaakt, en die nu als het ware zijn gestrand, die ongeclassificeerd, dakloos en verdwaald
in de lucht hangen?"

Bruno Schultz,
verzameld werk,
pagina 136,
Meulenhoff, 2006


THELONIOUS MONK, the more I hear him
the more genius he gets from me, just watch him (click on youtube)
play 'don't blame me'


Enter the chilly no-man's land of about
Five o'clock in the morning, the no-color void
Where the waking head rubbishes out the draggled lot
Of sulfurous dreamscapes and obscure lunar conundrums
Which seemed, when dreamed, to mean so profoundly much,

Gets ready to face the ready-made creation
Of chairs and bureaus and sleep-twisted sheets.
This is the kingdom of the fading apparition,
The oracular ghost who dwindles on pin-legs
To a knot of laundry, with a classic bunch of sheets

excerpt from The Ghost's Leavetaking
Sylvia Plath,
The Colossus,
Faber and Faber,


"There looms, within abjection, one of those violent, dark revolts
of being, directed against a threat that seems to emanate from an exorbitant outside
or inside, injected beyond the scope of the possible, the tolerable, the thinkable.
It lies there, quite close, but it cannot be assimilated. It beseeches, worries, and
fascinates desire, which, nevertheless, does not let itself be seduced. Apprehensive,
desire turns aside; sickened, it rejects."

Julia Kristeva,
Powers of Horror,
An Essay on Abjection,
Columbia University Press, New York, 1982


left: the exorcist
right: pipi longstocking


"Waar angst en fantasie samen artificiële biotopen
construeren, wordt het dagelijkse opgezogen."

"Het dagelijkse is onbewust. Zodra een
bepaalde nadrukkelijkheid onstaat (door controle en/of door simulatie),
verdwijnt het."

Lieven De Cauter,
De capsulaire beschaving,
Over de stad in het tijdperk van de angst,


At the first turning of the second stair
I turned and saw below
The same shape twisted on the banister
Under the vapour in the fetid air
Struggling with the devil of the stairs who wears
The deceitful face of hope and of despair.

At the second turning of the second stair
I left them twisting, turning below;
There were no more faces and the stair was dark,
Damp, jagged, like an old man's mouth drivelling, beyond repair,
Or the toothed gullet of an aged shark."

excerpt from ash-wednesday,
Selected poems,
faber and faber, 2002
full version on


what you can find about balloons!
just click on balloonism
to read even more!
This is just a small excerpt:

"Psychology literature contains a few studies that ascribe other miscellaneous responses to interaction with balloons. Morgan suggests that the presence of balloons can have psychotherapeutic benefits and can be useful for the treatment of a wide range of conditions, including depression, low self-confidence, social isolation and withdrawal, anxiety neuroses, sexual dysfunction, alcohol abuse and dependence, and autistic and catatonic disorders. Sternlicht reports that rubbing inflated balloons against the neck can be an effective relaxation procedure for the reduction of stress. This latter result provides an interesting contrast with the use of balloons to actually raise stress levels, as documented above. In general, the effects cited in this literature have not been observed in conjunction with balloonism."


pipi's bunches

Bunches (also called angel wings) describe a hairstyle in which the hair is parted down the middle and gathered into two symmetrical bundles, secured near the scalp. The remaining lengths of hair can hang down loosely as ponytails or be braided into pigtails. In some English-speaking regions, this hairstyle is referred to as pigtails regardless of whether the hair is braided.
The style is popular among toddlers and young girls, and is sometimes also worn by teenagers and young women to emulate an innocent or rustic appearance.

gevonden op wikipedia: bunches


"Whether the eye rests on a uniform sameness of texture or focuses on irregularities of the skin, we fall prey to our unwelcome talent for discerning everywhere significant, ominous shapes which grow to gigantic proportions in our dreams. And always, behind the spectral attempts of these gathering swarms of thoughts to gnaw through the walls surrounding our everyday existence, we can sense with tormenting certainty that our own inmost substance is, deliberately and against our will, being sucked dry so that the phantom may take on physical form.

Gustav Meyrink, The Golem


om te proeven en te verlangen naar meer,
klik en lees "op deze revolver

voor meer informatie over beschikbaarheid of
bestellen: mail naar inge.braeckmanATpandora.be


oneirisch delirium

het zwaar dromen waardoor de slaap wordt gestoord en de droombeelden ook bij het wakker zijn blijven voortbestaan

Gevonden op mijnwoordenboek.nl